Concordance

βλάσφημος

Adjectif · vlasfimos (blasfêmos)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

βλάσ·φημος, ος, ον :
1 au sens religieux, litt. qui prononce des paroles de mauvais augure, part. qui prononce des paroles impies, qui blasphème, Spt. NT. ; subst. ὁ βλ. blasphémateur, Spt. 2 Macc. 10, 36 ; NT. 1 Tim. 1, 13, etc. ||
2 en gén. qui tient de mauvais propos, médisant, diffamateur de, gén. Plut. M. 1100d, etc. ; abs. Arstt. Pol. 2, 23 ; en parl. des propos eux-mêmes, Dém. 110, 9 ||
Sup. -ότατος, Luc. Alex. 4.
Étym. p.-ê. βλάϐος ou μέλεος, φήμη.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

10 occurrences

  1. Actes

    1
  2. 6:11… λέγοντας ὅτι Ἀκηκόαμεν αὐτοῦ λαλοῦντος ῥήματα βλάσφημα εἰς Μωϋσῆν καὶ τὸν θεόν·

  3. 1 Timothée

    1
  4. 1:13τὸ πρότερον ὄντα βλάσφημον καὶ διώκτην καὶ ὑβριστήν· ἀλλὰ ἠλεήθην, …

  5. 2 Timothée

    1
  6. 3:2… οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι,

  7. 2 Pierre

    1
  8. 2:11… μείζονες ὄντες οὐ φέρουσιν κατ’ αὐτῶν βλάσφημον κρίσιν.