δελεάζω
Verbe · déléazô (déléadzô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
δελεάζω (ao.
ἐδελέασα)
1 garnir d’une amorce,
amorcer : τὸ ἄγκιστρόν τινι,
Luc. Pisc.
47, l’hameçon avec qqe appât ;
δ. τι περὶ ἄγκιστρον, Hdt. 2, 70, attacher qqe
amorce autour de l’hameçon ; δ. ἄγκιστρον ἐπί
τινα, Luc. Pisc. 48, amorcer
l’hameçon pour prendre (qqe poisson) ; τόπον, Geop. 20, 35, appâter un lieu, un piège, etc. ||
2 p.
suite, prendre ou chercher à
prendre avec une amorce, amorcer, fig.
chercher à séduire : τινά,
Isocr. 166a, qqn ; τινί, Xén. Mem. 2, 1, 4 ;
Dém. 241, 2 ;
ou διά τινος,
Plut. M.
669a, au
moyen de qqe appât ; τινά τινι,
Hdn 2, 15, 4,
qqn par l’appât de qqe ch.
Étym.
δέλεαρ.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
3 occurrences
Jacques
1- 1:14… ὑπὸ τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος·
2 Pierre
2- 2:14… ἔχοντες μεστοὺς μοιχαλίδος καὶ ἀκαταπαύστους ἁμαρτίας, δελεάζοντες ψυχὰς ἀστηρίκτους, καρδίαν γεγυμνασμένην πλεονεξίας ἔχοντες, …
- 2:18ὑπέρογκα γὰρ ματαιότητος φθεγγόμενοι δελεάζουσιν ἐν ἐπιθυμίαις σαρκὸς ἀσελγείαις τοὺς ὀλίγως …