Concordance

διαμένω

Verbe · diaménô (diaménô)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

δια·μένω :
1 rester jusqu’au bout, demeurer, persister : ἔν τινι, Plat. Prot. 344b ; ἐπί τινι, Xén. Ap. 30 ; τινί, DS. 14, 48 ; ἐπί τινος, Pol. 1, 18, 6, dans qqe état, dans qqe sentiment, etc. ; avec un part. διαμένω λέγων, Dém. 107, 21, je persiste à dire ; avec un inf. DH. 1, 23 ; abs. Arstt. H.A. 6, 16 ; Pol. 3, 42, 9 ; 3, 55, 11 ; DS. 4, 16 ||
2 rester ferme, se maintenir fermement, Dém. 44, 10 ; 583, 27 ; d’où supporter patiemment, Isocr. 169d.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

25 occurrences

  1. Luc

    2
  2. 1:22… καὶ αὐτὸς ἦν διανεύων αὐτοῖς, καὶ διέμενεν κωφός.
  3. 22:28Ὑμεῖς δέ ἐστε οἱ διαμεμενηκότες μετ’ ἐμοῦ ἐν τοῖς πειρασμοῖς μου·

  4. Galates

    1
  5. 2:5… ὑποταγῇ, ἵνα ἡ ἀλήθεια τοῦ εὐαγγελίου διαμείνῃ πρὸς ὑμᾶς.

  6. Hébreux

    1
  7. 1:11αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται,

  8. 2 Pierre

    1
  9. 3:4… γὰρ οἱ πατέρες ἐκοιμήθησαν, πάντα οὕτως διαμένει ἀπ’ ἀρχῆς κτίσεως.