εὐλογητός
Adjectif · évlogitos (eulogêtos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
εὐλογητός, ή, όν,
béni, Phil. 1,
453 ; Spt. Ex. 18, 10 ; NT. Luc. 1, 68 ; Rom. 1, 25.
Étym.
εὐλογέω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
86 occurrences
Marc
1- 14:61… εἶ ὁ χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογητοῦ;
Luc
1- 1:68 Εὐλογητὸς κύριος ὁ θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι …
Romains
2- 1:25… κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
- 9:5… σάρκα, ὁ ὢν ἐπὶ πάντων, θεὸς εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
2 Corinthiens
2- 1:3 Εὐλογητὸς ὁ θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ κυρίου …
- 11:31… τοῦ κυρίου Ἰησοῦ οἶδεν, ὁ ὢν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι οὐ ψεύδομαι.
Éphésiens
1- 1:3 Εὐλογητὸς ὁ θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ κυρίου …
1 Pierre
1- 1:3 Εὐλογητὸς ὁ θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ κυρίου …