εὐφραίνω

εὐ·φραίνω (impf. εὔφραινον, f. εὐφρανῶ [ᾰ], ao. ηὔφρανα, pf. inus. ; f. pass. εὐφρανθήσομαι, ao. εὐφράνθην) réjouir, charmer : τινά, Il. 5, 688 ; Od. 13, 44, qqn ; τινὸς ἐϋφρ. νόημα, Od. 20, 82 ; νόον, Eschl. Ch. 742, l’esprit de qqn ; τινά τι, Agathon (Ath. 211e); Xén. Mem. 2, 4, 6 ; τινὰ ἐπέεσσι, Il. 24, 102 ; τινὰ δι’ ἀρετήν, Plat. Menex. 237a, qqn par qqe ch., par ses paroles, par son mérite ; d’où, au pass. être charmé : τινι, Pd. P. 9, 16 ; Plat. Leg. 796b ; ἐπί τινι, Ar. Ach. 5 ; Xén. Hier. 1, 16 ; διά τινος, Xén. Hier. 1, 8 ; ou ἀπό τινος, Xén. Hier. 4, 6, par qqe ch. ; avec un part. être charmé de faire qqe ch. Pd. O. 9, 94 ; Soph. Aj. 280 ; cf. Eur. Med. 36 ||