κακολογέω
Verbe · kakologéô (kakologéô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
κακολογέω-ῶ [ᾰ]
1 injurier, dire du mal
de, acc. Lys.
112, 36 ; Hypér. 102, 13 Bekker
||
2 maudire, acc. Spt. Ex. 21.
Étym.
κακολόγος.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
9 occurrences
Matthieu
1- 15:4… πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καί· Ὁ κακολογῶν πατέρα ἢ μητέρα θανάτῳ τελευτάτω·
Marc
2- 7:10… καὶ τὴν μητέρα σου, καί· Ὁ κακολογῶν πατέρα ἢ μητέρα θανάτῳ τελευτάτω·
- 9:39… τῷ ὀνόματί μου καὶ δυνήσεται ταχὺ κακολογῆσαί με·
Actes
1- 19:9ὡς δέ τινες ἐσκληρύνοντο καὶ ἠπείθουν κακολογοῦντες τὴν ὁδὸν ἐνώπιον τοῦ πλήθους, ἀποστὰς …