καταλαλέω
Verbe · katalaléô (katalaléô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
καταλαλέω-ῶ [λᾰ]
1 parler contre :
τινα, Pol.
3, 90, 6 ; τι,
Pol. 18, 28,
1 ; τινος, DS. 11, 44 ; Spt. Ps. 77, 22, etc. NT. 1 Petr. 2, 12 ; κατά τινος,
Spt. Ps.
49, 21, etc.
contre qqn ou qqe ch., déblatérer contre,
blâmer ||
2 parler devant :
τινος, Luc.
As. 12, qqn
||
3 dénoncer,
rapporter : τινί τι, Ar. Ran. 752, qqe ch. à qqn ||
4 accabler ou fatiguer de son bavardage, Phryn. (Bkk. 46).
Étym.
κατάλαλος.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
18 occurrences
Jacques
3- 4:11Μὴ καταλαλεῖτε ἀλλήλων, ἀδελφοί· ὁ καταλαλῶν ἀδελφοῦ ἢ …
- 4:11Μὴ καταλαλεῖτε ἀλλήλων, ἀδελφοί· ὁ καταλαλῶν ἀδελφοῦ ἢ κρίνων τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ …
- 4:11… ἀδελφοῦ ἢ κρίνων τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καταλαλεῖ νόμου καὶ κρίνει νόμον· εἰ δὲ …
1 Pierre
2- 2:12… ἔθνεσιν ἔχοντες καλήν, ἵνα, ἐν ᾧ καταλαλοῦσιν ὑμῶν ὡς κακοποιῶν, ἐκ τῶν καλῶν …
- 3:16… συνείδησιν ἔχοντες ἀγαθήν, ἵνα ἐν ᾧ καταλαλεῖσθε καταισχυνθῶσιν οἱ ἐπηρεάζοντες ὑμῶν τὴν ἀγαθὴν …