κατηγορέω

1 blâmer, décrier, p. opp. à εὐλογέω, Plat. Min. 320e ||

2 accuser en justice, accuser, p. opp. à ἀπολογέομαι, abs. Ar. Vesp. 840 ; avec un seul rég. de pers. : τινος, Hdt. 8, 60 ; Plat. Menex. 244e ; Ar. Pl. 1073 ; κατά τινος, Xén. Hell. 1, 7, 9, qqn ; avec double rég. : τινός τι, Soph. O.R. 514 ; Eur. Ion 931, etc. ; Plat. Rsp. 605c ; τι κατά τινος, Hypér. Eux. 34 ; τινος περί τινος, Thc. 8, 85 ; τινός τινος, Dém. 5, 15 fin, qqn de qqe ch. ; τινος ὥς ou ὅτι, Xén. Hell. 1, 7, 17, etc. ou τινος avec un inf. Plat. Gorg. 482c, accuser qqn de, etc. ; τινος πρός τινα, Plat. Euthyphr. 2c, une personne auprès d’une autre ; au pass. κατηγορεῖταί τινος avec l’inf. Hdt. 7, 205 ; Xén. Hell. 5, 2, 35, etc. ; Soph. O.R. 529, on accuse qqn de, etc. ; οἱ κατηγορούμενοι, And. 2, 2, les accusés ; τὰ κατηγορημένα, Plat. Ap. 18a ; τὰ κατηγορηθέντα, Ant. 139, 24, les accusations ||

1 t. de log. affirmer qqe ch. d’une personne ou d’une chose, d’où au pass. être affirmé : τινος, Arstt. Categ. 5, 5, etc. ; κατά τινος, Arstt. Categ. 3, 1, etc. ; περί τινος, Arstt. Top. 6, 3, 5, etc. ; Plut. M. 1120a ; ἐπί τινος, Arstt. Metaph. 2, 3, 5 ; ou ἐπί τινι, Arstt. Soph. el. 22, 13, de qqn ou de qqe ch. ; abs. τὸ κατηγορούμενον, Arstt. Categ. 3, 1, etc. l’attribut (p. opp. à τὸ ὑποκείμενον, le sujet) ; τὰ κατηγορούμενα, Arstt. Metaph. 4, 7, 4, c. αἱ κατηγορίαι ||

2 affirmer, p. opp. à ἀπαρνέομαι, Arstt. An. pr. 1, 23, 6.