κενός
Adjectif · kénos (kénos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
κενός, ή, όν :
1 vide, Soph. Ph. 31 ; Eur. Hel. 1063 ; Plat. Theæt. 148e, etc. ; p. opp. à
πλέως, Ar.
Eq. 280 ;
à πλήρης,
Ar. Nub.
1054 ; à
μεστός, Diph.
(Ath. 499c) ; τὸ κενόν, Démocr.
(Plut. M.
1110f) le
vide ; κενὴν κατηγορεῖν, Arstt. Respir. 1, 2, porter une accusation contre un absent
||
2 p.
suite, vide de, privé de, avec le
gén. : κενὸς πάντων,
Xén. Hell.
7, 3, 8, vide de tout, entièrement
vide ; κενὸν δένδρων πεδίον, Plat. Rsp. 621a, plaine vide
d’arbres, nue ; fig. κ. φρονήσεως, Plat.
Tim. 75a ; κ. ἐπιστήμης, Plat.
Rsp. 486c, vide de prudence,
de science, etc. ; d’où, en parl. de tout être ou
objet privé de ce qui lui est nécessaire ou habituel :
en parl. de pers. privé de forces,
épuisé, Eschl. Pers. 484 ; σῶμα κ. Plut. M. 831b, corps décharné ; λέαινα
κενή, Soph. Aj. 986, lionne privée du
lion ; en parl. d’un enfant orphelin,
Bion 1, 59 ;
en parl. de places sans garnison,
Eschn. 74, 21 ;
particul. qui reste les mains vides,
Eschl. fr. 225
Dind. ; Soph. Tr. 495, O.C. 359 ; κενεὸν νέεσθαι, Il.
2, 298 ; Od.
15, 214, revenir les mains vides ;
p. opp. à φέρειν, Hdt. 7, 131 ; d’où en gén. : διὰ κενῆς,
Thc. 4, 126 ;
Ar. Vesp.
929, etc. ;
κατὰ κενῆς, Procl. Plat. Tim.
p. 191 ; ἐν
κενοῖς, Soph. Aj. 971 ; εἰς κενόν, DS. 19, 9 ; Hld. 10, 30, etc. ;
κατὰ κενοῦ, Phil. p. 121e, à vide
||
3 vain, sans fondement,
frivole, futile, en parl. de pers.
Soph. Ant.
709 ; Ar.
Ran. 530 ;
ou de choses (vœu,
espérance, etc.) Od. 22, 249 ; Pd. P. 2, 112 ; N. 4, 66, etc. ; Eschl. Pers. 804, etc. ; εἰς τὸ κενόν, A. Pl.
4, 238, en vain ||
Cp. κενότερος, Plat.
Conv. 175d ; sup. κενότατος,
Dém. 821, 11
||
E Dans Hom. κένος
seul. Od.
22, 249 ; d’ord. ion. et épq.
κενεός ou
κεινός = *κένϝος : κεινός,
Il. 3, 376 ;
4, 181, etc. ;
ou κενεός,
Il. 2, 298 ;
Od. 10, 42 ;
de même κεινός,
Hdt. 1, 73,
etc. ; Pd.
O. 3, 81,
etc. ; une fois dans
les Trag. Eur. I.T. 418 ; ou κενεός, Hdt. 8, 28 (var. κεινός) ; Pd. P. 2, 112, etc. Éol. κέννος, Gramm.
Étym.
p. *κενϝός,
de la R. indo-europ. *ḱen-,
vide.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
93 occurrences
Marc
1- 12:3καὶ λαβόντες αὐτὸν ἔδειραν καὶ ἀπέστειλαν κενόν.
Luc
3- 1:53πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλεν κενούς.
- 20:10… οἱ δὲ γεωργοὶ ἐξαπέστειλαν αὐτὸν δείραντες κενόν.
- 20:11… δὲ κἀκεῖνον δείραντες καὶ ἀτιμάσαντες ἐξαπέστειλαν κενόν.
Actes
1- 4:25… Ἱνατί ἐφρύαξαν ἔθνη καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά;
1 Corinthiens
4- 15:10… χάρις αὐτοῦ ἡ εἰς ἐμὲ οὐ κενὴ ἐγενήθη, ἀλλὰ περισσότερον αὐτῶν πάντων ἐκοπίασα, …
- 15:14εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ καὶ …
- 15:14… ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν,
- 15:58… ὅτι ὁ κόπος ὑμῶν οὐκ ἔστιν κενὸς ἐν κυρίῳ.
2 Corinthiens
1- 6:1Συνεργοῦντες δὲ καὶ παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς·
Galates
1- 2:2… δὲ τοῖς δοκοῦσιν, μή πως εἰς κενὸν τρέχω ἢ ἔδραμον.
Éphésiens
1- 5:6Μηδεὶς ὑμᾶς ἀπατάτω κενοῖς λόγοις, διὰ ταῦτα γὰρ ἔρχεται ἡ …
Philippiens
2- 2:16… εἰς ἡμέραν Χριστοῦ, ὅτι οὐκ εἰς κενὸν ἔδραμον οὐδὲ εἰς κενὸν ἐκοπίασα.
- 2:16… οὐκ εἰς κενὸν ἔδραμον οὐδὲ εἰς κενὸν ἐκοπίασα.
Colossiens
1- 2:8… ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, …
1 Thessaloniciens
2- 2:1… ἡμῶν τὴν πρὸς ὑμᾶς ὅτι οὐ κενὴ γέγονεν,
- 3:5… ἐπείρασεν ὑμᾶς ὁ πειράζων καὶ εἰς κενὸν γένηται ὁ κόπος ἡμῶν.
Jacques
1- 2:20θέλεις δὲ γνῶναι, ὦ ἄνθρωπε κενέ, ὅτι ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων …