κλαίω

Verbe · kléô (klaïô)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

κλαίω, att. κλάω [ᾱ] (impf. ἔκλαιον, att. ἔκλαον [ᾱ], f. κλαύσομαι, att. κλαιήσω ou κλαήσω, ao. ἔκλαυσα, pf. inus. ; pass. ao. ἐκλαύσθην, pf. κέκλαυμαι, postér. κέκλαυσμαι)
I intr. pleurer, etc. ; δάκρυσι, DC. 59, 27, verser des larmes ; ἀμφί τινα, Il. 18, 240, pleurer sur qqn ; κλάειν τινὶ λέγειν, Ar. Pl. 62, ou κελεύειν, Ar. Ach. 1129, Eq. 433, souhaiter du mal à qqn (p. opp. à χαίρειν τινὶ λέγειν) ; αὐτὸν κλαίοντα ἀφήσω, Il. 2, 263, je te renverrai pleurant, c. à d. battu, meurtri ; κλαίοντά τινα καθιστάναι, Xén. Mem. 2, 1, 12, faire pleurer qqn, le maltraiter ; p. suite, κλαύσεται, Ar. Vesp. 1327, etc. il s’en repentira ; κλάοις ἄν, εἰ, Eschl. Suppl. 925, tu t’en repentirais, si, etc. ; au part. prés. κλάων, Soph. O.R. 401, 1152 ; Ant. 754, à tes risques et périls, pour ton malheur ||
II tr.
1 pleurer sur, déplorer : τινά, Il. 20, 210, etc. ; Od. 1, 363 ; Eschl. Sept. 828, pleurer qqn ; au pass. κεκλαυμένος, Eschl. Ch. 687, pleuré ; τι, Eschl. fr. 285 ; Soph. El. 1117, 1122 ; Plat. Rsp. 388c ; Plut. Alc. 33, déplorer qqe ch. ||
2 appeler en criant, acc. Arr. Epict. 2, 16, 38 ||
Moy.
1 intr. pleurer pour soi ou sur soi, Eschl. Sept. 920, Ag. 1096 ; Soph. Tr. 153 ; d’où postér. κεκλαυμένος, Eschl. Ch. 447, 731 ; Soph. O.R. 1490, qui est en larmes ||
2 tr. pleurer ou déplorer pour soi, acc. Soph. Tr. 153 ||
3 pass. au fut. ant. μάτην ἐμοὶ κεκλαύσεται, Ar. Nub. 1436, en vain je pleurerai ||
E Prés. sbj. 3 sg. poét. κλαίῃσι, Od. 8, 523 ; opt. 2 sg. poét. κλαίοισθα, Il. 24, 609. Impf. poét. κλαῖον, Il. 17, 427 ; Od. 1, 363. Impf. itér. κλαίεσκον, Il. 8, 364. Fut. κλαύσομαι, Il. 22, 87, etc. ; Eur. Cycl. 554 ; Ar. Nub. 58, etc. ; Dém. 59, 38 Baiter-Sauppe ; réc. κλαύσω, DH. 4, 70, etc. ; Thcr. Idyl. 23, 34, etc. Ao. ἔκλαυσα, Eur. Tr. 482, etc. ; 3 sg. poét. κλαῦσε, Od. 3, 261. Pf inus. Pass. fut. réc. κλαυσθήσομαι, Spt. Ps. 77, 64. Ao. réc. ἐκλαύσθην, Anth. App. 341 ; Jos. A.J. 8, 11, 1. Pf. κέκλαυμαι, Eschl. Ch. 687 ; Soph. O.R. 1490, etc. ; réc. κέκλαυσμαι, Plut. M. 115 ; Lyc. 273. Fut. ant. 3 sg. κεκλαύσεται, Ar. Nub. 1436. Moy. ao. ἐκλαυσάμην, Soph. Tr. 153, etc. ; pf. part. κεκλαυμένος (v. ci-dessus). — Conjug. att. κλάω (non contracte) Eschl. Sept. 872, etc. ; Soph. El. 283, etc. ; Plat. Phil. 48a, etc. Impf. ἔκλαον, Soph. Tr. 905, etc. ; Isocr. 17, 18 Baiter-Sauppe. Fut. κλαύσομαι, seul. us. chez les Trag. et les Com. ; en prose att. κλαήσω, Dém. 19, 310 Baiter-Sauppe, etc.
Étym. p. *κλάϝϳω ; p.-ê. R. indo-europ. *kleh₂u-, pleurer, ou pré-grec.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

181 occurrences

  1. Matthieu

    2
  2. 2:18… ἠκούσθη, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ῥαχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελεν …
  3. 26:75… τρὶς ἀπαρνήσῃ με, καὶ ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσεν πικρῶς.
  4. Marc

    4
  5. 5:38… τοῦ ἀρχισυναγώγου, καὶ θεωρεῖ θόρυβον καὶ κλαίοντας καὶ ἀλαλάζοντας πολλά,
  6. 5:39… εἰσελθὼν λέγει αὐτοῖς· Τί θορυβεῖσθε καὶ κλαίετε; τὸ παιδίον οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει.
  7. 14:72… δὶς τρίς με ἀπαρνήσῃ, καὶ ἐπιβαλὼν ἔκλαιεν.
  8. 16:10… τοῖς μετ’ αὐτοῦ γενομένοις πενθοῦσι καὶ κλαίουσιν·
  9. Luc

    11
  10. 6:21… πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε.
  11. 6:25… οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε.
  12. 7:13… ἐπ’ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε.
  13. 7:32… καὶ οὐκ ὠρχήσασθε· ἐθρηνήσαμεν καὶ οὐκ ἐκλαύσατε·
  14. 7:38… στᾶσα ὀπίσω παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ κλαίουσα, τοῖς δάκρυσιν ἤρξατο βρέχειν τοὺς πόδας …
  15. 8:52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ …
  16. 8:52… ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπεν· Μὴ κλαίετε, οὐ γὰρ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει.
  17. 19:41Καὶ ὡς ἤγγισεν, ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ’ αὐτήν,
  18. 22:62καὶ ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσεν πικρῶς.
  19. 23:28… ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Θυγατέρες Ἰερουσαλήμ, μὴ κλαίετε ἐπ’ ἐμέ· πλὴν ἐφ’ ἑαυτὰς κλαίετε …
  20. 23:28… κλαίετε ἐπ’ ἐμέ· πλὴν ἐφ’ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν,
  21. Jean

    8
  22. 11:31… ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ.
  23. 11:33Ἰησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ Ἰουδαίους κλαίοντας …
  24. 11:33… κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ Ἰουδαίους κλαίοντας ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν,
  25. 16:20ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος …
  26. 20:11… δὲ εἱστήκει πρὸς τῷ μνημείῳ ἔξω κλαίουσα. ὡς οὖν ἔκλαιεν παρέκυψεν εἰς τὸ …
  27. 20:11… τῷ μνημείῳ ἔξω κλαίουσα. ὡς οὖν ἔκλαιεν παρέκυψεν εἰς τὸ μνημεῖον,
  28. 20:13καὶ λέγουσιν αὐτῇ ἐκεῖνοι· Γύναι, τί κλαίεις; λέγει αὐτοῖς ὅτι Ἦραν τὸν κύριόν …
  29. 20:15λέγει αὐτῇ Ἰησοῦς· Γύναι, τί κλαίεις; τίνα ζητεῖς; ἐκείνη δοκοῦσα ὅτι ὁ …
  30. Actes

    2
  31. 9:39… καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα …
  32. 21:13τότε ἀπεκρίθη ὁ Παῦλος· Τί ποιεῖτε κλαίοντες καὶ συνθρύπτοντές μου τὴν καρδίαν; ἐγὼ …
  33. Romains

    2
  34. 12:15χαίρειν μετὰ χαιρόντων, κλαίειν μετὰ κλαιόντων.
  35. 12:15χαίρειν μετὰ χαιρόντων, κλαίειν μετὰ κλαιόντων.
  36. 1 Corinthiens

    2
  37. 7:30καὶ οἱ κλαίοντες ὡς μὴ κλαίοντες, καὶ οἱ χαίροντες …