κοινωνός

Nom · kunônos (koïnônos)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

κοινωνός, ός, όν :
1 qui participe à, qui s’associe à, associé, compagnon : τινος, Eschl. Suppl. 343, etc. ; Eur. H.f. 584, etc. ; Plat. Leg. 6, 755 c, etc. ; Xén. Cyr. 7, 5, 71, etc. ; τινι, Eur. El. 637 ; περί τινος, Plat. Leg. 810c, qui prend sa part de qqe ch. ; κ. τινί τινος, Xén. Mem. 2, 6, 24, qui partage qqe ch. avec qqn ; en mauv. part, κ. τοῦ κακοῦ, Soph. Tr. 730, associé à (c. à d. qui est cause d’) un malheur ; abs. compagnon, Plat. Rsp. 333b, etc. ||
2 adj. κοινωνῷ ξίφει, Eur. I.T. 1173, avec une épée complice, par un meurtre commis de complicité.
Étym. κοινός.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

18 occurrences

  1. Matthieu

    1
  2. 23:30… πατέρων ἡμῶν, οὐκ ἂν ἤμεθα αὐτῶν κοινωνοὶ ἐν τῷ αἵματι τῶν προφητῶν·
  3. Luc

    1
  4. 5:10… καὶ Ἰωάννην υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπεν πρὸς τὸν …
  5. 1 Corinthiens

    2
  6. 10:18… σάρκα· οὐχ οἱ ἐσθίοντες τὰς θυσίας κοινωνοὶ τοῦ θυσιαστηρίου εἰσίν;
  7. 10:20… θεῷ θύουσιν, οὐ θέλω δὲ ὑμᾶς κοινωνοὺς τῶν δαιμονίων γίνεσθαι.
  8. 2 Corinthiens

    2
  9. 1:7… βεβαία ὑπὲρ ὑμῶν· εἰδότες ὅτι ὡς κοινωνοί ἐστε τῶν παθημάτων, οὕτως καὶ τῆς …
  10. 8:23εἴτε ὑπὲρ Τίτου, κοινωνὸς ἐμὸς καὶ εἰς ὑμᾶς συνεργός· εἴτε …
  11. Philémon

    1
  12. 1:17Εἰ οὖν με ἔχεις κοινωνόν, προσλαβοῦ αὐτὸν ὡς ἐμέ.
  13. Hébreux

    1
  14. 10:33… τε καὶ θλίψεσιν θεατριζόμενοι, τοῦτο δὲ κοινωνοὶ τῶν οὕτως ἀναστρεφομένων γενηθέντες·
  15. 1 Pierre

    1
  16. 5:1… ὁ καὶ τῆς μελλούσης ἀποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός,
  17. 2 Pierre

    1
  18. 1:4… δεδώρηται, ἵνα διὰ τούτων γένησθε θείας κοινωνοὶ φύσεως, ἀποφυγόντες τῆς ἐν τῷ κόσμῳ …