κονιορτός
Nom · koniortos (koniortos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
κονιορτός, οῦ
(ὁ) [ῐ]
1 poussière qui s’élève de
terre, Hdt. 8,
65 ; Thc. 4,
34 ; Plat. Rsp. 496d ; Plut. Fab. 16, M. 97b ; p. anal. cendre qui
vole, Thc. 4,
34 ||
2 fig. être vil et méprisable, Dém. 547 ; Anaxandr. (Ath. 242f) ; Aristophon (Ath. 238d).
Étym.
κόνις, ὄρνυμι.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
23 occurrences
Matthieu
1- 10:14… ἢ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ὑμῶν.
Luc
2- 9:5… ἐξερχόμενοι ἀπὸ τῆς πόλεως ἐκείνης τὸν κονιορτὸν ἀπὸ τῶν ποδῶν ὑμῶν ἀποτινάσσετε εἰς …
- 10:11Καὶ τὸν κονιορτὸν τὸν κολληθέντα ἡμῖν ἐκ τῆς πόλεως …
Actes
2- 13:51οἱ δὲ ἐκτιναξάμενοι τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ἐπ’ αὐτοὺς ἦλθον εἰς …
- 22:23… αὐτῶν καὶ ῥιπτούντων τὰ ἱμάτια καὶ κονιορτὸν βαλλόντων εἰς τὸν ἀέρα,