κυλλός
Adjectif · kullos (kullos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
κυλλός, ή, όν :
1 courbé :
κυλλὴ χείρ, Ar.
Eq. 1083, main
qui forme un creux (pour mendier) ||
2 en
mauv. part, tortu, déformé, en parl. d’un
membre, Hpc. Art. 819b ; Ar. Av. 1379 ; en parl. d’une oreille paresseuse ou inerte,
Hpc. 805h.
Étym.
p.-ê. R. indo-europ. *(s)kel-,
courber, recroqueviller.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
4 occurrences
Matthieu
3- 15:30… ἔχοντες μεθ’ ἑαυτῶν κωφούς, τυφλούς, χωλούς, κυλλούς, καὶ ἑτέρους πολλούς, καὶ ἔρριψαν αὐτοὺς …
- 15:31… τὸν ὄχλον θαυμάσαι βλέποντας κωφοὺς λαλοῦντας κυλλοὺς ὑγιεῖς καὶ χωλοὺς περιπατοῦντας καὶ τυφλοὺς …
- 18:8… σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν κυλλὸν ἢ χωλόν, ἢ δύο χεῖρας ἢ …
Marc
1- 9:43… σου, ἀπόκοψον αὐτήν· καλόν ἐστίν σε κυλλὸν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν ἢ τὰς …