κυριεύω
Verbe · kuriévô (kurieuô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
κυριεύω [ῡ]
1 être maître de,
gén. Xén.
Mem. 2, 6,
22 ; 3, 5, 10 ; abs. avoir plein pouvoir, Eschn. 5, 36 (loi) ||
2 devenir maître de, se
rendre maître de, gén. Pol. 1, 7, 11, etc. ||
3 ὁ
κυριεύων, Arr. Epict. 2, 18, 17,
etc. ; DL.
2, 108, litt.
« le dominant », sorte d’argument
sophistique.
Étym.
κύριος.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
65 occurrences
Luc
1- 22:25… εἶπεν αὐτοῖς· Οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται …
Romains
4- 6:9… νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνῄσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει·
- 6:14ἁμαρτία γὰρ ὑμῶν οὐ κυριεύσει, οὐ γάρ ἐστε ὑπὸ νόμον ἀλλὰ …
- 7:1… γὰρ νόμον λαλῶ, ὅτι ὁ νόμος κυριεύει τοῦ ἀνθρώπου ἐφ’ ὅσον χρόνον ζῇ;
- 14:9… ἔζησεν ἵνα καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων κυριεύσῃ.
2 Corinthiens
1- 1:24οὐχ ὅτι κυριεύομεν ὑμῶν τῆς πίστεως, ἀλλὰ συνεργοί ἐσμεν …
1 Timothée
1- 6:15… βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων,