λυπέω

Verbe · lupéô (lupéô)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

λυπέω-ῶ (f. ήσω, ao. inus., pf. λελύπηκα) [ῡ]
1 chagriner, affliger : τινα, Hdt. 7, 190 ; 8, 144 ; Soph. El. 59, etc. ; Eur. Ion 1311, etc. qqn ; p. opp. à εὐφραίνειν, Eur. Alc. 238, ou à χαίρειν, Eschl. fr. 257 ; avec un neutre : λ. μηδέν τινα, Eur. Cycl. 338, ne causer aucun chagrin à qqn ; cf. Plat. Ap. 41e ; avec un part. : ἐλύπει αὐτὸν ἡ χώρα πορθουμένη, Xén. An. 7, 7, 12, ce qui le chagrinait, c’était de voir le pays dévasté ; ou un relat. Soph. O.R. 74 ; au pass. λυπεῖσθαι φρένα, Thgn. 593, être chagriné, affligé, ennuyé : τὰς ἐσχάτας λύπας λ. Plat. Gorg. 494a, éprouver un chagrin extrême ; λ. τι, Soph. Aj. 1086 ; πρός τι, Thc. 2, 64 ; διά τι, Xén. Cyr. 8, 3, 41 ; Plat. Phil. 52b ; ἐπί τινι, Xén. Hier. 1, 5 ; Mem. 3, 9, 8 ; περί τινος, Plat. Prot. 354d, etc. s’affliger de qqe ch. ; avec un part. : ἐλυπεῖτο ὁρῶν, Dém. 301, 3, il s’affligeait de voir ; cf. Eur. Med. 286 ||
2 vexer, taquiner : λυπεῖσθαι ὑπὸ θεραπαίνης ἐπίτηδες, Lys. 92, 37, être taquiné à dessein par une servante ||
3 incommoder, gêner : ὁ θώραξ λυπεῖ, Xén. Mem. 3, 10, 15, la cuirasse incommode (par son poids) ; λ. τινα, Xén. An. 2, 3, 23, gêner qqn ; abs. Soph. Aj. 589, etc. ||
4 inquiéter, harceler (un ennemi) Hdt. 9, 40 ; Thc. 6, 66 ; en parl. d’incursions, Thc. 4, 53 ||
5 faire du tort, nuire : οὐδὲν ἐλύπησεν ὥστε μὴ οὐχί, Plat. Crat. 393e, cela ne fit pas tort au point de ne pas, cela n’empêcha pas de, etc. ||
E Prés. part. fém. ion. λυπεῦσα, Hdt. 7, 190 ; plur. masc. λυπέοντες, Hdt. 8, 144. Act. impf. 3 sg. ion. ἐλύπεε, Hdt. 9, 61. — Pass. opt. 3 pl. ion. λυποίατο, Hdt. 1, 99. — Fut. moy. au sens pass. λυπήσομαι, Eur. Med. 474, etc.
Étym. λύπη.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

78 occurrences

  1. Matthieu

    6
  2. 14:9καὶ λυπηθεὶς ὁ βασιλεὺς διὰ τοὺς ὅρκους καὶ …
  3. 17:23… καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα.
  4. 18:31… οὖν οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ …
  5. 19:22… δὲ ὁ νεανίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθεν λυπούμενος, ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά.
  6. 26:22καὶ λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ εἷς ἕκαστος· …
  7. 26:37… καὶ τοὺς δύο υἱοὺς Ζεβεδαίου ἤρξατο λυπεῖσθαι καὶ ἀδημονεῖν.
  8. Marc

    2
  9. 10:22… δὲ στυγνάσας ἐπὶ τῷ λόγῳ ἀπῆλθεν λυπούμενος, ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά.
  10. 14:19ἤρξαντο λυπεῖσθαι καὶ λέγειν αὐτῷ εἷς κατὰ εἷς· …
  11. Jean

    2
  12. 16:20… ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς λυπηθήσεσθε, ἀλλ’ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν …
  13. 21:17… τὸ τρίτον· Σίμων Ἰωάννου, φιλεῖς με; ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ …
  14. Romains

    1
  15. 14:15… γὰρ διὰ βρῶμα ὁ ἀδελφός σου λυπεῖται, οὐκέτι κατὰ ἀγάπην περιπατεῖς. μὴ τῷ …
  16. 2 Corinthiens

    12
  17. 2:2εἰ γὰρ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ τίς ὁ εὐφραίνων με …
  18. 2:2… ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;
  19. 2:4… ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν …
  20. 2:5Εἰ δέ τις λελύπηκεν, οὐκ ἐμὲ λελύπηκεν, ἀλλὰ ἀπὸ μέρους …
  21. 2:5Εἰ δέ τις λελύπηκεν, οὐκ ἐμὲ λελύπηκεν, ἀλλὰ ἀπὸ μέρους ἵνα μὴ ἐπιβαρῶ …
  22. 6:10ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς …
  23. 7:8ὅτι εἰ καὶ ἐλύπησα ὑμᾶς ἐν τῇ ἐπιστολῇ, οὐ μεταμέλομαι· …
  24. 7:8… ἐπιστολὴ ἐκείνη εἰ καὶ πρὸς ὥραν ἐλύπησεν ὑμᾶς),
  25. 7:9νῦν χαίρω, οὐχ ὅτι ἐλυπήθητε, ἀλλ’ ὅτι ἐλυπήθητε εἰς μετάνοιαν, ἐλυπήθητε …
  26. 7:9… χαίρω, οὐχ ὅτι ἐλυπήθητε, ἀλλ’ ὅτι ἐλυπήθητε εἰς μετάνοιαν, ἐλυπήθητε γὰρ κατὰ θεόν, …
  27. 7:9… ἐλυπήθητε, ἀλλ’ ὅτι ἐλυπήθητε εἰς μετάνοιαν, ἐλυπήθητε γὰρ κατὰ θεόν, ἵνα ἐν μηδενὶ …
  28. 7:11… γὰρ αὐτὸ τοῦτο τὸ κατὰ θεὸν λυπηθῆναι πόσην κατειργάσατο ὑμῖν σπουδήν, ἀλλὰ ἀπολογίαν, …
  29. Éphésiens

    1
  30. 4:30καὶ μὴ λυπεῖτε τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τοῦ θεοῦ, …
  31. 1 Thessaloniciens

    1
  32. 4:13… ἀδελφοί, περὶ τῶν κοιμωμένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ …
  33. 1 Pierre

    1
  34. 1:6… ᾧ ἀγαλλιᾶσθε, ὀλίγον ἄρτι εἰ δέον λυπηθέντες ἐν ποικίλοις πειρασμοῖς,