μονογενής
Adjectif · monogénis (monogénês)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
μονο·γενής, ής,
ές :
1 engendré seul, unique
enfant, Hés. O.
374 ; Th.
426, 448 ; Eschl. Ag. 898 ; Hdt. 7, 221 ; Plat. Criti. 113d, Leg. 691d ||
2 issu d’une même race,
parent par le sang, Eur. Hel. 1685 ||
3 t. de
gramm. qui n’a qu’un genre, Drac.
30, 15 ; Dysc.
Adv. 615, 5
||
E Épq. et ion. μουνογενής,
Hés. Hdt.
ll. cc.
Étym.
μ. γένος.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
19 occurrences
Luc
3- 7:12… τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς μονογενὴς υἱὸς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὐτὴ …
- 8:42ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα καὶ …
- 9:38… ἐπιβλέψαι ἐπὶ τὸν υἱόν μου, ὅτι μονογενής μοί ἐστιν,
Jean
4- 1:14… ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας·
- 1:18θεὸν οὐδεὶς ἑώρακεν πώποτε· μονογενὴς θεὸς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον …
- 3:16… τὸν κόσμον ὥστε τὸν υἱὸν τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς …
- 3:18… μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ θεοῦ.
Hébreux
1- 11:17… Ἀβραὰμ τὸν Ἰσαὰκ πειραζόμενος, καὶ τὸν μονογενῆ προσέφερεν ὁ τὰς ἐπαγγελίας ἀναδεξάμενος,
1 Jean
1- 4:9… ἡμῖν, ὅτι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ θεὸς εἰς τὸν κόσμον …