οὐράνιος
Adjectif · ouranios (ouranios)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
οὐράνιος, α, ον
[ᾰ]
I (οὐρανός, ciel)
1 du ciel, céleste,
Pd. P.
1, 19, etc. ;
Eschl. Pr.
104 ; Soph.
El. 1064,
etc. ; Xén.
An. 1, 1, 11,
etc. ; θεοὶ
οὐράνιοι, Plat. Leg. 828c, les dieux du ciel ; subst. τὰ οὐράνια
(s. e. ὕδατα)
Th. H.P.
4, 14, 8, l’eau du ciel, l’eau de pluie
||
2 p.
ext. merveilleux, prodigieux, très grand, Eschl. Pers. 573 ; Eur. Tr. 519 ; οὐράνιον ὅσον ; Ar.
Ran. 781,
1135, prodigieusement (cf.
θαυμαστὸν ὅσον) ||
II qu’on lève
ou qu’on lance vers le ciel, Ar. Vesp. 1492, 1530 ||
III (οὐρανός, voûte palatale, palais) du palais,
Anth. 6, 17
||
E Fém. -ιος, Plat. Phædr. 247b ; Man. 4, 24. Poét. ὀράνιος, Soph. O.C. 1466 (conj.) ;
gén. pl. fém. dor. οὐρανιᾶν, Pd. P. 2, 38.
Étym.
οὐρανός.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
17 occurrences
Matthieu
7- 5:48… τέλειοι ὡς ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν.
- 6:14… καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος·
- 6:26… ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε …
- 6:32… οἶδεν γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων.
- 15:13… οὐκ ἐφύτευσεν ὁ πατήρ μου ὁ οὐράνιος ἐκριζωθήσεται.
- 18:35Οὕτως καὶ ὁ πατήρ μου ὁ οὐράνιος ποιήσει ὑμῖν ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος …
- 23:9… γάρ ἐστιν ὑμῶν ὁ πατὴρ ὁ οὐράνιος·
Luc
1- 2:13… ἐγένετο σὺν τῷ ἀγγέλῳ πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου αἰνούντων τὸν θεὸν καὶ λεγόντων·
Actes
1- 26:19… βασιλεῦ Ἀγρίππα, οὐκ ἐγενόμην ἀπειθὴς τῇ οὐρανίῳ ὀπτασίᾳ,