πίνω

Verbe · pinô (pinô)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

πίνω (f. πίομαι, postér. πιοῦμαι, ao. 2 ἔπιον, pf. πέπωκα ; pass. ao. ἐπόθην, pf. πέπομαι ; [ῑ] prés. et impf., au fut. [ῑ] épq. et [ῐ] v. ci-dessous ; à l’ao. [ῐ] excepté à l’impér. πῖθι) boire :
I en parl. de l’homme et des animaux :
1 au propre, joint à ἐσθίω, Il. 24, 476, etc. ; Od. 5, 94, etc. ; à φαγέμεν, Od. 15, 378 ; à δαινυμένω, Od. 15, 398, etc. ; avec l’acc. : οἶνον, Plat. Conv. 211d, etc. ; Hom. Att. boire du vin ; φάρμακα, Od. 10, 326, boire des breuvages préparés ; avec le gén. partit. οἴνοιο, Od. 22, 11, boire une part de vin, boire du vin ; αἵματος, Od. 11, 96, boire du sang ; avec l’acc. du contenant : οἴνοιο κύπελλα, Il. 4, 346 ; κρητῆρας οἴνοιο, Il. 8, 232, boire des coupes, des cratères de vin ; en prose : κύλικα, Luc. Tox. 63, boire une coupe ; πιεῖν αἰτεῖν, Xén. Cyr. 8, 3, 41, demander à boire ; πινεῖν δοῦναι, Hdt. 4, 172, etc. donner à boire ; πιεῖν ἐγχεῖν, Xén. Cyr. 1, 3, 9, verser à boire ; πιεῖν ἑλέσθαι, Od. 11, 584, prendre à boire ; avec le n. du lieu où l’on boit, au gén. : π. κρήνης, Thgn. 962 ; ποταμοῦ, Luc. Bacch. 6, boire à une source, à un fleuve ; ou au gén. précédé d’une prép.: ἀπὸ κρήνης, Thgn. 959 ; ἀπὸ ποταμοῦ, Xén. Cyr. 4, 5, 4, à une source, à un fleuve ; de même avec le n. de l’instrument avec lequel on boit, au gén. précédé d’une prép. : ἐκ κεράμων, Il. 9, 469 (du vin) des cruches ; ἐξ ἀργυρίου ἢ χρυσοῦ, Xén. Cyr. 5, 3, 3, avec un vase d’argent ou d’or ; ἐκ χειρός, Hdt. 4, 172, boire dans la main ; ἀπ’ αὐτοῦ (δέπαος), Il. 16, 226, dans la coupe ; φάρμακον π. παρὰ τοῦ ἰατροῦ, Plat. Rsp. 406d, boire une potion ordonnée par le médecin ; π. πρὸς βίαν, Alc. 20, boire de force ; π. πρὸς ἡδονήν, Plat. Conv. 176e, boire par plaisir ; π. εἰς μέθην, Plat. Leg. 775b, boire jusqu’à l’ivresse ; en parl. d’animaux : μῆλα πιόμεν’ ἐκ βοτάνης, Il. 13, 493, moutons qui vont s’abreuver au sortir du pâturage ; πίνειν ὕδωρ Αἰσήποιο, Il. 2, 825, boire l’eau de l’Æsèpos, c. à d. demeurer au bord de l’Æsèpos ||
2 fig. avaler, engloutir, d’où ruiner, au pass. Anth. 5, 44 ||
II en parl. de choses : αἷμα, Eschl. Sept. 736, 821 ; Eum. 980 ; Soph. O.R. 1401, boire du sang, en parl. de la terre ; ὕδωρ, Xén. Conv. 2, 25, boire de l’eau, en parl. de plantes ; τοὔλαιον, Luc. Cat. 27, boire l’huile, en parl. d’une lampe, etc. ||
Moy. m. sign. Pd. O. 6, 147 ; Thgn. 962 ; Nic. Th. 912, m. sign. ||
E Prés. inf. épq. πινέμεναι, Il. 4, 346 et πινέμεν, Od. 7, 220 ; Hés. O. 592. Impf. itér. πίνεσκον, Il. 16, 226. Fut. πίομαι [ῑ] Il. 13, 493 ; Eschl. Ch. 578, etc. ; d’où 2 sg. πίεσαι, Spt. Ezech. 23, 34 ; NT. Luc. 17, 8 ; mais πίομαι [ῐ] Ion 2, 10 Bgk ; Plat. com. 2-2, 668 Mein. ; πιοῦμαι [ῐ] Hpc. 538, 16 ; Xén. Conv. 4, 7 ; Arstt. Rhet. 1, 11, 10 ; El. V.H. 12, 49 ; ao. 2 impér. poét. πίε, Od. 9, 347 ; Mén. (Com. fr. 4, 113); Luc. D. mort. 13, 6 ; att. πῖθι, Ar. Vesp. 1489 ; Crat. (Com. fr. 2, 96); Luc. Lex. 20 ; sbj. 2 sg. épq. πίῃσθα, Il. 6, 260 ; inf. ion. πιέειν, Il. 4, 263 ; 7, 481 ; Od. 11, 232, etc. ; épq. πιέμεν [ῐ] Od. 15, 378 ; [ῑ] Il. 16, 825 ; Od. 16, 143 ; 18, 3 ; poét. πίν ou πῖν (p. πιεῖν) Anth. 11, 140 ; part. fém. ion. πιέουσα, Hpc. 1213d. Pass. impf. 3 sg. poét. πίνετο, Od. 9, 45 ; part. ion. πινεύμενος, Hpc. 286, 18. Moy. prés. impér. 2 sg. épq. πίνεο, Nic. Th. 912 ; part. gén. πινομένοιο, Od. 20, 312.
Étym. R. indo-europ. *p(e)h₃-, *p(e)h₃-i-, boire ; cf. ποτός, πόμα, πόσις, πῶμα, lat. bibō, avec redoubl., pōtus, pōculum.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

346 occurrences

  1. Matthieu

    14
  2. 6:31… μεριμνήσητε λέγοντες· Τί φάγωμεν; ἤ· Τί πίωμεν; ἤ· Τί περιβαλώμεθα;
  3. 11:18ἦλθεν γὰρ Ἰωάννης μήτε ἐσθίων μήτε πίνων, καὶ λέγουσιν· Δαιμόνιον ἔχει·
  4. 11:19… ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγουσιν· Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ …
  5. 20:22… εἶπεν· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε· δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ μέλλω πίνειν; …
  6. 20:22… πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ μέλλω πίνειν; λέγουσιν αὐτῷ· Δυνάμεθα.
  7. 20:23λέγει αὐτοῖς· Τὸ μὲν ποτήριόν μου πίεσθε, τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου …
  8. 24:38… ταῖς πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ τρώγοντες καὶ πίνοντες, γαμοῦντες καὶ γαμίζοντες, ἄχρι ἧς ἡμέρας …
  9. 24:49… τοὺς συνδούλους αὐτοῦ, ἐσθίῃ δὲ καὶ πίνῃ μετὰ τῶν μεθυόντων,
  10. 26:27… ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες,
  11. 26:29λέγω δὲ ὑμῖν, οὐ μὴ πίω ἀπ’ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γενήματος …
  12. 26:29… ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ’ ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ …
  13. 26:42… δύναται τοῦτο παρελθεῖν ἐὰν μὴ αὐτὸ πίω, γενηθήτω τὸ θέλημά σου.
  14. 27:34ἔδωκαν αὐτῷ πιεῖν οἶνον μετὰ χολῆς μεμιγμένον· καὶ γευσάμενος …
  15. 27:34… χολῆς μεμιγμένον· καὶ γευσάμενος οὐκ ἠθέλησεν πιεῖν.
  16. Marc

    8
  17. 10:38… αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε· δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, ἢ …
  18. 10:38… δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, ἢ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι …
  19. 10:39… εἶπεν αὐτοῖς· Τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ …
  20. 10:39… αὐτοῖς· Τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι …
  21. 14:23… λαβὼν ποτήριον εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς, καὶ ἔπιον ἐξ αὐτοῦ πάντες.
  22. 14:25… λέγω ὑμῖν ὅτι οὐκέτι οὐ μὴ πίω ἐκ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως …
  23. 14:25… ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ.
  24. 16:18ὄφεις ἀροῦσιν κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψῃ, ἐπὶ ἀρρώστους …
  25. Luc

    17
  26. 1:15… καὶ οἶνον καὶ σίκερα οὐ μὴ πίῃ, καὶ πνεύματος ἁγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ …
  27. 5:30… τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίετε καὶ πίνετε;
  28. 5:33… Φαρισαίων, οἱ δὲ σοὶ ἐσθίουσιν καὶ πίνουσιν.
  29. 5:39καὶ οὐδεὶς πιὼν παλαιὸν θέλει νέον· λέγει γάρ· Ὁ …
  30. 7:33… ὁ βαπτιστὴς μὴ ἐσθίων ἄρτον μήτε πίνων οἶνον, καὶ λέγετε· Δαιμόνιον ἔχει·
  31. 7:34… ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγετε· Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ …
  32. 10:7… δὲ τῇ οἰκίᾳ μένετε, ἐσθίοντες καὶ πίνοντες τὰ παρ’ αὐτῶν, ἄξιος γὰρ ὁ …
  33. 12:19… κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου.