παλαιόω
Verbe · paléoô (palaïoô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
παλαιόω-ῶ (ao.
ἐπαλαίωσα, pf.
πεπαλαίωκα) [ᾰ]
I propr. rendre vieux, Spt.
Job 9, 5 ;
d’où au
pass. :
1 devenir vieux, vieillir,
Arstt. Meteor.
4, 12, 7, etc. ; en parl. de vin,
Ath. 33a, etc. ||
2 tomber en désuétude,
passer, disparaître, Plat. Conv. 208b, etc. ||
II particul. abroger, abolir une loi, NT. Hebr. 8, 13.
Étym.
παλαιός.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
31 occurrences
Luc
1- 12:33… δότε ἐλεημοσύνην· ποιήσατε ἑαυτοῖς βαλλάντια μὴ παλαιούμενα, θησαυρὸν ἀνέκλειπτον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὅπου …
Hébreux
3- 1:11… δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται,
- 8:13ἐν τῷ λέγειν Καινὴν πεπαλαίωκεν τὴν πρώτην, τὸ δὲ παλαιούμενον καὶ …
- 8:13… Καινὴν πεπαλαίωκεν τὴν πρώτην, τὸ δὲ παλαιούμενον καὶ γηράσκον ἐγγὺς ἀφανισμοῦ.