παρατυγχάνω

παρα·τυγχάνω (f. -τεύξομαι, ao. 2 παρέτυχον, pf. παρατετύχηκα ou παρατέτευχα) se trouver auprès de, à portée de, en parl. de pers. dat. Il. 11, 74 ; Hdt. 7, 236 ; 9, 107 ; Plat. Prot. 340e ; Pol. 3, 70, 7, etc. ; en parl. de choses, Thc. 4, 19 ; 8, 11 ; λαϐόντες ὅ τι ἑκάστῳ παρέτυχεν ὅπλον, Plat. Rsp. 474a, tous deux ayant pris l’arme qui se trouvait sous la main de chacun, c. à d. la première venue ; au part. abs. Hdt. 1, 59 ; 6, 108 ; ὁ παρατυχών, Thc. 1, 22 ; Xén. Cyr. 1, 4, 18, celui qui se trouve à portée, le premier venu ; πρὸς τὸ παρατυγχάνον, Thc. 1, 122, selon les circonstances ; ἐκ τοῦ παρατυχόντος, Plut. M. 154a ; ἐν τῷ παρατυχόντι, Thc. 5, 38, selon l’occasion, sur-le-champ, à l’instant même ; παρατυχόν, avec l’inf. Thc. 1, 76 ; 5, 60, lorsque l’occasion se présente de, etc. ||