πνεῦμα

Nom · pnévma (pneuma)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

πνεῦμα, ατος (τὸ) souffle, d’où :
I souffle du vent, Hdt. 7, 61, etc. ; d’où vent, Eschl. Pers. 110 ; Thc. 2, 97 ; Xén. Hell. 6, 2, 27, etc. ; au plur. Eschl. Pr. 1086 ; Soph. Aj. 674 ; Plat. Crat. 410c, etc. ; fig. vent de la fortune, souffle de la prospérité, etc. Eur. I.T. 1317, H.f. 216, etc. ; particul. souffle de la faveur (cf. lat. aura) Eschl. Suppl. 29 ||
II souffle :
1 en gén. ἄνθρωπός ἐστι πν. καὶ σκιὰ μόνον, Soph. fr. 13, l’homme n’est qu’un souffle et une ombre ; cf. Plat. Phæd. 70a ||
2 expiration de l’air aspiré, haleine, Eschl. Eum. 568 ; Arstt. H.A. 1, 11 ; p. suite, αὐλῶν πν. Eur. Bacch. 128, souffle de flûtes ; cri, Eur. El. 749 ||
3 respiration, souffle de vie, en parl. des hommes, Eschl. Sept. 981, etc. ; Eur. Tr. 751, etc. ; Thc. 2, 49 ; Plat. Tim. 91c ; en parl. des animaux, Eschl. Sept. 464 ; Plut. M. 642c ; πνεύματος ῥώμη, Plut. M. 804b, force de la respiration, c. à d. de la poitrine ; τὸ πν. ἄνω ἔχειν, Mén. 4, 74 Meineke être hors d’haleine ; τὸ πνεῦμα γίγνεται ἄνω, Epicrat. (Poll. 9, 57) l’essoufflement se produit ; μετέωρον πνεῦμα (cf. lat. sublimis anhelitus, Hor. Od. 1, 15, 25), ou abs. πνεῦμα, Méd. essoufflement, respiration pénible ||
4 flatuosité, DL. 6, 94 ; Diosc. 2, 130, 137 ||
III exhalaison, odeur (d’un parfum, Eur. Hipp. 1391 ; d’un fruit, Plut. M. 647a) ||
IV fig.
1 souffle comme signe de force, Plut. Pyrrh. 16, de passion, de fureur, Eschl. Pr. 886 ; Anth. 6, 220, etc. ; particul. au sens religieux, souffle divin, esprit divin, Plat. Ax. 370c ; d’où esprit, Plat. Ax. 605a ; NT. Luc. 4, 33 ; 1 Thess. 5, 19 ; particul. l’Esprit Saint, NT. d’où, dans les écriv. ecclés. en parl. des anges, NT. Hebr. 1, 14, etc. ; ou en mauv. part en parl. des démons, du malin esprit, NT. Ap. 19, 12, 15 ; Apoc. 16, 14, etc. ||
2 t. de rhét. sorte de période consistant en une succession de propositions avec gradation, Rhét. 3, 158 W. ||
3 t. de gr. aspiration, Plut. M. 1009e ; d’où signe de l’aspiration, esprit rude ou doux, Gramm.
Étym. πνέω.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

734 occurrences

  1. Matthieu

    19
  2. 1:18… αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ πνεύματος ἁγίου.
  3. 1:20… τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ πνεύματός ἐστιν ἁγίου·
  4. 3:11… ὑποδήματα βαστάσαι· αὐτὸς ὑμᾶς βαπτίσει ἐν πνεύματι ἁγίῳ καὶ πυρί·
  5. 3:16… ἰδοὺ ἠνεῴχθησαν οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδεν πνεῦμα θεοῦ καταβαῖνον ὡσεὶ περιστερὰν ἐρχόμενον ἐπ’ …
  6. 4:1… ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ πνεύματος, πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου.
  7. 5:3Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν …
  8. 8:16… αὐτῷ δαιμονιζομένους πολλούς· καὶ ἐξέβαλεν τὰ πνεύματα λόγῳ, καὶ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας …
  9. 10:1… δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν …
  10. 10:20… ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες ἀλλὰ τὸ πνεῦμα τοῦ πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν …
  11. 12:18… εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου· θήσω τὸ πνεῦμά μου ἐπ’ αὐτόν, καὶ κρίσιν τοῖς …
  12. 12:28εἰ δὲ ἐν πνεύματι θεοῦ ἐγὼ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα …
  13. 12:31… ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις, ἡ δὲ τοῦ πνεύματος βλασφημία οὐκ ἀφεθήσεται.
  14. 12:32… ὃς δ’ ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε …
  15. 12:43Ὅταν δὲ τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι’ …
  16. 12:45… καὶ παραλαμβάνει μεθ’ ἑαυτοῦ ἑπτὰ ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ, καὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ· …
  17. 22:43λέγει αὐτοῖς· Πῶς οὖν Δαυὶδ ἐν πνεύματι καλεῖ αὐτὸν κύριον λέγων·
  18. 26:41… μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής.
  19. 27:50… πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ ἀφῆκεν τὸ πνεῦμα.
  20. 28:19… καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος,
  21. Marc

    23
  22. 1:8… ὕδατι, αὐτὸς δὲ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν πνεύματι ἁγίῳ.
  23. 1:10… εἶδεν σχιζομένους τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸ πνεῦμα ὡς περιστερὰν καταβαῖνον εἰς αὐτόν·
  24. 1:12Καὶ εὐθὺς τὸ πνεῦμα αὐτὸν ἐκβάλλει εἰς τὴν ἔρημον.
  25. 1:23… ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ καὶ ἀνέκραξεν
  26. 1:26καὶ σπαράξαν αὐτὸν τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον καὶ φωνῆσαν φωνῇ μεγάλῃ …
  27. 1:27… διδαχὴ καινή· κατ’ ἐξουσίαν καὶ τοῖς πνεύμασι τοῖς ἀκαθάρτοις ἐπιτάσσει, καὶ ὑπακούουσιν αὐτῷ.
  28. 2:8καὶ εὐθὺς ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς …
  29. 3:11καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, ὅταν αὐτὸν ἐθεώρουν, προσέπιπτον …
  30. 3:29ὃς δ’ ἂν βλασφημήσῃ εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν εἰς …
  31. 3:30ὅτι ἔλεγον· Πνεῦμα ἀκάθαρτον ἔχει.
  32. 5:2… αὐτῷ ἐκ τῶν μνημείων ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ,