πολίτης
Nom · politis (politês)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
πολίτης, ου
[ῑ]
I adj. m. de la cité, de l’État, Eschl. Sept. 253 ; Ar. Eccl. 574 ||
II subst. ὁ π. :
1 citoyen, Il. 15, 558 ; 22, 429 ; Od. 7, 131 ; Thc. 3, 42 ; Plat. Gorg. 517c, etc. ; πόλεως π. Ant. 138, 28, etc. m. sign. ||
2 p.
ext. concitoyen, Eschl.
Sept. 1 ;
Lys. 159, 7 ;
Plat. Prot.
339e,
etc.
Étym.
πόλις.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
21 occurrences
Luc
2- 15:15καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν …
- 19:14οἱ δὲ πολῖται αὐτοῦ ἐμίσουν αὐτόν, καὶ ἀπέστειλαν πρεσβείαν …
Actes
1- 21:39… Ταρσεὺς τῆς Κιλικίας, οὐκ ἀσήμου πόλεως πολίτης· δέομαι δέ σου, ἐπίτρεψόν μοι λαλῆσαι …
Hébreux
1- 8:11καὶ οὐ μὴ διδάξωσιν ἕκαστος τὸν πολίτην αὐτοῦ καὶ ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, …