προσφωνέω
Verbe · prosfônéô (prosfônéô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
προσ·φωνέω-ῶ :
1 adresser la parole
à : τινα, Il. 2, 22, etc. ; Od. 4, 69, etc. ; Eschl. Ch. 1015 ; Soph. O.R. 238, etc. ; Eur. Or. 47 ; postér. τινι, DL. 7, 7 ; NT. Ap. 22, 2, etc. à qqn ;
avec un acc. de chose : πρ. τι, Soph. El. 1213, prononcer une
parole ; avec double rég. :
τινά τινι, Od.
22, 69 ; ou
τινά τι, Il.
1, 332 ; Eschl.
fr. 155 ; Eur.
Med. 664, dire
qqe ch. à qqn ; avec l’inf. DL. 7, 185, prier qqn de,
etc. ||
2 appeler d’un nom
ou d’un titre : ὀνόματι πρ. τινά, Eur.
Tr. 942,
appeler qqn par son nom ; τινὰ βασιλέα,
Pol. 10, 38, 3,
proclamer qqn roi ; p. suite,
dédier : τινί τι, Ath. 313f ; Plut. Luc. 1, etc. qqe ch. à qqn ||
E Impf. épq. 3 sg. προσεφώνεε, Od. 22, 69 ; 3 pl.
προσεφώνεον, Il.
1, 332.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
11 occurrences
Matthieu
1- 11:16… παιδίοις καθημένοις ἐν ταῖς ἀγοραῖς ἃ προσφωνοῦντα τοῖς ἑτέροις
Luc
4- 6:13καὶ ὅτε ἐγένετο ἡμέρα, προσεφώνησεν τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἀπ’ …
- 7:32… παιδίοις τοῖς ἐν ἀγορᾷ καθημένοις καὶ προσφωνοῦσιν ἀλλήλοις, ἃ λέγει· Ηὐλήσαμεν ὑμῖν καὶ …
- 13:12ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησεν καὶ εἶπεν αὐτῇ· Γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς …
- 23:20πάλιν δὲ ὁ Πιλᾶτος προσεφώνησεν, θέλων ἀπολῦσαι τὸν Ἰησοῦν.
Actes
2- 21:40… τῷ λαῷ, πολλῆς δὲ σιγῆς γενομένης προσεφώνησεν τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳ λέγων
- 22:2Ἀκούσαντες δὲ ὅτι τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳ προσεφώνει αὐτοῖς μᾶλλον παρέσχον ἡσυχίαν. καὶ φησίν·