πρόσκαιρος
Adjectif · proskéros (proskaïros)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
πρόσ·καιρος, ος,
ον :
1 temporaire, momentané,
DH. Rhet.
7, 4 et 6 ; NT.
2 Cor. 4, 18
||
2 passager, rapide, court,
Plut. Pel.
15 ; Luc.
Dem. enc. 31 ;
DC. Exc.
p. 63, 10.
Étym.
π. καιρός.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
7 occurrences
Matthieu
1- 13:21… ἔχει δὲ ῥίζαν ἐν ἑαυτῷ ἀλλὰ πρόσκαιρός ἐστιν, γενομένης δὲ θλίψεως ἢ διωγμοῦ …
Marc
1- 4:17… οὐκ ἔχουσιν ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν, εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ …
2 Corinthiens
1- 4:18… τὰ μὴ βλεπόμενα, τὰ γὰρ βλεπόμενα πρόσκαιρα, τὰ δὲ μὴ βλεπόμενα αἰώνια.
Hébreux
1- 11:25… συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν,