σκύλλω
Verbe · skullô (skullô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
σκύλλω (f.
inus. ; ao.
ἔσκυλα [ῡ],
pass. ao. ἐσκύλθην, ao. 2
ἐσκύλην, pf.
ἔσκυλμαι)
I écorcher, déchirer,
Eschl. Pers.
577 ||
II p.
ext.
1 arracher les cheveux,
Anth. 3, 175 ;
5, 259 ||
2 tourmenter, Hdn 7, 3 ; d’où fatiguer, Hdn
4, 13 ||
Moy.
1 intr. se tourmenter, NT.
Luc. 7, 6 ;
Matth. 9, 36
||
2 tr. arracher (les cheveux) Nic. Al. 412.
Étym.
p.-ê. rapprochement
avec σκάλλω 1 ; cf. σκύλος, σκύλμα.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
4 occurrences
Matthieu
1- 9:36… ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν ὅτι ἦσαν ἐσκυλμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡσεὶ πρόβατα μὴ ἔχοντα …
Marc
1- 5:35… Ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανεν· τί ἔτι σκύλλεις τὸν διδάσκαλον;
Luc
2- 7:6… ὁ ἑκατοντάρχης λέγων αὐτῷ· Κύριε, μὴ σκύλλου, οὐ γὰρ ἱκανός εἰμι ἵνα ὑπὸ …
- 8:49… ὅτι Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου, μηκέτι σκύλλε τὸν διδάσκαλον.