σπήλαιον
Nom · spiléon (spêlaïon)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
σπήλαιον, ου
(τὸ)
1 caverne, grotte, cavité,
Plat. Rsp.
514a,
515a,
539e,
etc. ||
2 parties secrètes,
Spt. Hab.
2, 15.
Étym.
pré-grec, cf.
σπῆλυγξ ; emprunts lat. spēlæum, spēlunca.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
59 occurrences
Matthieu
1- 21:13… προσευχῆς κληθήσεται, ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ποιεῖτε σπήλαιον λῃστῶν.
Marc
1- 11:17… τοῖς ἔθνεσιν; ὑμεῖς δὲ πεποιήκατε αὐτὸν σπήλαιον λῃστῶν.
Luc
1- 19:46… οἶκος προσευχῆς, ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν.
Jean
1- 11:38… ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ’ αὐτῷ.
Hébreux
1- 11:38… ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς·
Apocalypse
1- 6:15… καὶ ἐλεύθερος ἔκρυψαν ἑαυτοὺς εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς πέτρας τῶν ὀρέων·