Concordance

στάχυς

Nom · stakhus (stakus)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

στάχυς, υος (ὁ) [ᾰ, ῡ aux cas dissyll. chez les Att., ῠ chez les poètes postér. v. ci-dessous ; ῠ aux cas trisyll.]
1 épi, particul. épi de blé, Il. 23, 598 ; Hés. O. 471 ; Eschl. Suppl. 761 ; fr. 304, 305 ; Soph. fr. 462b, etc. ; au plur. Ar. Eq. 393 ; Arstt. Pol. 3, 13, 17 ; p. anal. épi de la Vierge, étoile, Arat. 97 ; au plur. Man. 2, 134 ; fig. fruit, rejeton, en parl. de choses, Eschl. Pers. 821 ; en parl. de pers. Eur. fr. 362, 22 ; Orph. Arg. 216 ; Man. 6, 304 ; Nonn. D. 18, 267, etc. ||
2 épiaire, plante, Diosc. 3, 120 ||
3 νάρδου στάχυς, épinard, Geop. 7, 13, 1 ||
4 sorte de bandage, Orib. 106 Mai ||
E [ῡ] aux cas dissyll. Call. Dian. 130 ; A. Rh. 1, 688 ; 3, 1338, 1389, etc. ; Thcr. Idyl. 10, 47, etc. Dat. plur. épq. σταχύεσσι, Il. l. c.
Étym. pré-grec ; cf. ἄσταχυς.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

24 occurrences

  1. Matthieu

    1
  2. 12:1… μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπείνασαν καὶ ἤρξαντο τίλλειν στάχυας καὶ ἐσθίειν.

  3. Marc

    3
  4. 2:23… αὐτοῦ ἤρξαντο ὁδὸν ποιεῖν τίλλοντες τοὺς στάχυας.
  5. 4:28… ἡ γῆ καρποφορεῖ, πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα πλήρης σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ.
  6. 4:28… στάχυν, εἶτα πλήρης σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ.

  7. Luc

    1
  8. 6:1… οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ ἤσθιον τοὺς στάχυας ψώχοντες ταῖς χερσίν.