συστρατιώτης
Nom · sustratiôtis (sustratiôtês)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
συ·στρατιώτης, ου
(ὁ) [ᾰ]
compagnon d’armes, Xén. An. 1, 2, 26 ;
Hell. 2, 4,
20 ; 5, 3, 17 ; Plat. Rsp. 556c ; Arstt. Nic. 8, 9, 1.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗