ἀδικέω

Verbe · adikéô (adikéô)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

ἀδικέω-ῶ (impf. ἠδίκουν, f. ἀδικήσω, ao. ἠδίκησα, pf. ἠδίκηκα) [ᾰῐ]
I intr.
1 être injuste, commettre une injustice, avoir un tort, être coupable, Hh. Cer. 368 ; Att. (Plat. Gorg. 474b, etc.) ; τὸ ἀδικεῖν ἐστι τὸ βλάπτειν ἑκόντα παρὰ τὸν νόμον, Arstt. Rhet. 1, 10, être injuste (ἀδικεῖν) c’est nuire volontairement, contrairement à la loi ; ἀδ. ἀδικίαν ou ἀδίκημα, Plat. Rsp. 344c, 409a, etc. commettre une injustice ou une faute ; ἀδ. πολλά, Plat. Conv. 188b, etc. avoir beaucoup de torts ; οὐδὲν ἀδ. Plat. Conv. 188a, n’avoir aucun tort ||
2 particul. être coupable au regard de la loi, agir illégalement : Σωκράτης ἀδικεῖ ποιῶν... καὶ διδάσκων, Plat. Ap. 19b, Socrate est coupable en faisant... et en instruisant ; ὁ ἀδικῶν, Att. le délinquant, l’accusé ; ὁ ἀδικούμενος, Att. le plaignant, l’accusateur ||
II tr.
1 faire tort à, nuire à : τινα, Hdt. 1, 112, etc. ; περί τινα, Plat. Leg. 854e, à qqn ; περί τι, CIA. 2, 811 c, 154 (323 av. J.-C., v. Meisterh. p. 181, 45) causer un dommage en ce qui regarde qqe ch. ; avec double rég. : τί τινα, Att. (Plat. Theæt. 174c, Prot. 310d, etc.) ; τινα περί τινος, Plat. Leg. 854e ; τινα εἴς τι, Arstt. Rhet. 2, 12, 15, à qqn en qqe eh. ; τὰ μέγιστα, τὰ ἔσχατα ἀδ. τινα, Att. causer les plus grands dommages à qqn ; au pass. (f. ἀδικήσομαι, postér. -ηθήσομαι) subir une injustice, un tort, un dommage, Thc. 1, 77 ; ὑπό τινος, Luc. Tim. 38, de la part de qqn ; εἴς τι, Eur. Med. 265, en qqe ch. ; μεγάλα ἀδικεῖσθαι, Eschn. 65, 35, subir de grands dommages ||
2 au sens matér. gâter, endommager, avarier, Thc. 2, 71, etc., Xén. Eq. 6, 3 ||
E Prés. au sens du pf. « j’ai commis une faute », d’où « je suis coupable », Ant. 4, δ, 9 Baiter-Sauppe ; Xén. An. 7, 7, 31 ; Plat. Rsp. 359a, etc. Prés. éol. 3 sg. ἀδικήει, Sapph. 1, 20. Impf. ion. ἠδίκεον, Hdt. 1, 121. Fut. moy. ἀδικήσομαι, au sens pass. Eur. I.A. 1437 ; Thc. 5, 56, etc. Fut. pass. -ηθήσομαι, Apd. 1, 9, 23. Au lieu du part. pf. pass. ἀδικειμένος dor. p. ἠδικημένος, v. ἀδικείμενος.
Étym. ἄδικος.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

96 occurrences

  1. Matthieu

    1
  2. 20:13… ἀποκριθεὶς ἑνὶ αὐτῶν εἶπεν· Ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε· οὐχὶ δηναρίου συνεφώνησάς μοι;
  3. Luc

    1
  4. 10:19… ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ.
  5. Actes

    5
  6. 7:24καὶ ἰδών τινα ἀδικούμενον ἠμύνατο καὶ ἐποίησεν ἐκδίκησιν τῷ καταπονουμένῳ …
  7. 7:26… εἰρήνην εἰπών· Ἄνδρες, ἀδελφοί ἐστε· ἱνατί ἀδικεῖτε ἀλλήλους;
  8. 7:27ὁ δὲ ἀδικῶν τὸν πλησίον ἀπώσατο αὐτὸν εἰπών· Τίς …
  9. 25:10… οὗ με δεῖ κρίνεσθαι. Ἰουδαίους οὐδὲν ἠδίκησα, ὡς καὶ σὺ κάλλιον ἐπιγινώσκεις.
  10. 25:11εἰ μὲν οὖν ἀδικῶ καὶ ἄξιον θανάτου πέπραχά τι, οὐ …
  11. 1 Corinthiens

    2
  12. 6:7… μεθ’ ἑαυτῶν· διὰ τί οὐχὶ μᾶλλον ἀδικεῖσθε; διὰ τί οὐχὶ μᾶλλον ἀποστερεῖσθε;
  13. 6:8ἀλλὰ ὑμεῖς ἀδικεῖτε καὶ ἀποστερεῖτε, καὶ τοῦτο ἀδελφούς.
  14. 2 Corinthiens

    3
  15. 7:2Χωρήσατε ἡμᾶς· οὐδένα ἠδικήσαμεν, οὐδένα ἐφθείραμεν, οὐδένα ἐπλεονεκτήσαμεν.
  16. 7:12… καὶ ἔγραψα ὑμῖν, οὐχ ἕνεκεν τοῦ ἀδικήσαντος, οὐδὲ ἕνεκεν τοῦ ἀδικηθέντος, ἀλλ’ 1ἕνεκεν …
  17. 7:12… ἕνεκεν τοῦ ἀδικήσαντος, οὐδὲ ἕνεκεν τοῦ ἀδικηθέντος, ἀλλ’ 1ἕνεκεν τοῦ φανερωθῆναι τὴν σπουδὴν …
  18. Galates

    1
  19. 4:12… ὑμεῖς, ἀδελφοί, δέομαι ὑμῶν. οὐδέν με ἠδικήσατε·
  20. Colossiens

    2
  21. 3:25ὁ γὰρ ἀδικῶν κομίσεται ὃ ἠδίκησεν, καὶ οὐκ ἔστιν …
  22. 3:25ὁ γὰρ ἀδικῶν κομίσεται ὃ ἠδίκησεν, καὶ οὐκ ἔστιν προσωπολημψία.
  23. Philémon

    1
  24. 1:18εἰ δέ τι ἠδίκησέν σε ἢ ὀφείλει, τοῦτο ἐμοὶ ἐλλόγα·
  25. 2 Pierre

    1
  26. 2:13 ἀδικούμενοι μισθὸν ἀδικίας· ἡδονὴν ἡγούμενοι τὴν ἐν …
  27. Apocalypse

    11
  28. 2:11… ταῖς ἐκκλησίαις. ὁ νικῶν οὐ μὴ ἀδικηθῇ ἐκ τοῦ θανάτου τοῦ δευτέρου.
  29. 6:6… τὸ ἔλαιον καὶ τὸν οἶνον μὴ ἀδικήσῃς.
  30. 7:2… τοῖς τέσσαρσιν ἀγγέλοις οἷς ἐδόθη αὐτοῖς ἀδικῆσαι τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν,
  31. 7:3λέγων· Μὴ ἀδικήσητε τὴν γῆν μήτε τὴν θάλασσαν μήτε …
  32. 9:4καὶ ἐρρέθη αὐταῖς ἵνα μὴ ἀδικήσουσιν τὸν χόρτον τῆς γῆς οὐδὲ πᾶν …
  33. 9:10… ταῖς οὐραῖς αὐτῶν ἡ ἐξουσία αὐτῶν ἀδικῆσαι τοὺς ἀνθρώπους μῆνας πέντε.
  34. 9:19… ὄφεσιν, ἔχουσαι κεφαλάς, καὶ ἐν αὐταῖς ἀδικοῦσιν.
  35. 11:5καὶ εἴ τις αὐτοὺς θέλει ἀδικῆσαι, πῦρ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν …
  36. 11:5… αὐτῶν· καὶ εἴ τις θελήσῃ αὐτοὺς ἀδικῆσαι, οὕτως δεῖ αὐτὸν ἀποκτανθῆναι.
  37. 22:11ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω …
  38. 22:11ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι, …