ἀνέγκλητος
Adjectif · anénklitos (anénklêtos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀν·έγκλητος, ος,
ον :
1 sans reproche,
irréprochable, Xén. Mem. 6, 1, 13,
etc. ; Plat.
Ep. 329b ; Dém. 1470, 22, etc. ||
2 de façon à ne donner
aucun sujet de plainte, Plat. Leg. 737a.
Étym.
ἀν-, ἐγκαλέω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
6 occurrences
1 Corinthiens
1- 1:8ὃς καὶ βεβαιώσει ὑμᾶς ἕως τέλους ἀνεγκλήτους ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ κυρίου ἡμῶν …
Colossiens
1- 1:22… παραστῆσαι ὑμᾶς ἁγίους καὶ ἀμώμους καὶ ἀνεγκλήτους κατενώπιον αὐτοῦ,
1 Timothée
1- 3:10… οὗτοι δὲ δοκιμαζέσθωσαν πρῶτον, εἶτα διακονείτωσαν ἀνέγκλητοι ὄντες.
Tite
2- 1:6εἴ τίς ἐστιν ἀνέγκλητος, μιᾶς γυναικὸς ἀνήρ, τέκνα ἔχων πιστά, …
- 1:7δεῖ γὰρ τὸν ἐπίσκοπον ἀνέγκλητον εἶναι ὡς θεοῦ οἰκονόμον, μὴ αὐθάδη, …