ἀνθρώπινος
Adjectif · anthrôpinos (antrôpinos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀνθρώπινος, η, ον,
d’homme, humain, c. à d. :
1 qui concerne
l’homme : βίος ἀνθρ. Hdt. 7, 46, la vie
humaine ; τὸ ἀνθρ. γένος, Plat. Phæd. 82b ; Ant. 125, 22, ou abs. τὸ ἀνθρώπινον, Hdt.
1, 86, le genre humain ; τὰ ἀνθρ. πράγματα, Plat.
Parm. 134e, ou abs. τἀνθρώπινα, Plat.
Theæt. 170b, les affaires
humaines ||
2 qui provient de
l’homme : ἀνθρ.τεκμήρια,
Ant. 139, 1,
preuves fournies par les hommes, p. opp. aux
présages ||
3 qui convient à l’homme,
propre à l’homme : φύσις ἀνθρ.
Plat. Tim.
90c, nature
humaine ; ἀνθρ. σοφία, Xén. Cyr. 1, 6, 46, sagesse humaine ; ἀνθρ.
ἀμαθία, Plat. Leg. 737b, ignorance humaine ; ἀνθρώπινα
φρονεῖν ἄνθρωπον ὄντα, Arstt.
Nic. 10, 8,
avoir, étant homme, des sentiments humains ||
4 p.
suite, médiocre, petit, NT.
Rom. 6, 19 ;
Chrys. 9, 542
Migne ||
Cp. -ώτερος, Luc. D. mort. 10, 9.
Étym.
ἄνθρωπος.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
18 occurrences
Actes
1- 17:25οὐδὲ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων θεραπεύεται προσδεόμενός τινος, αὐτὸς διδοὺς πᾶσι …
Romains
1- 6:19 ἀνθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς …
1 Corinthiens
3- 2:13ἃ καὶ λαλοῦμεν οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ’ ἐν διδακτοῖς πνεύματος, …
- 4:3… ἵνα ὑφ’ ὑμῶν ἀνακριθῶ ἢ ὑπὸ ἀνθρωπίνης ἡμέρας· ἀλλ’ οὐδὲ ἐμαυτὸν ἀνακρίνω·
- 10:13πειρασμὸς ὑμᾶς οὐκ εἴληφεν εἰ μὴ ἀνθρώπινος· πιστὸς δὲ ὁ θεός, ὃς οὐκ …
Jacques
1- 3:7… δαμάζεται καὶ δεδάμασται τῇ φύσει τῇ ἀνθρωπίνῃ·
1 Pierre
1- 2:13Ὑποτάγητε πάσῃ ἀνθρωπίνῃ κτίσει διὰ τὸν κύριον· εἴτε βασιλεῖ …