ἀνυπόκριτος
Adjectif · anupokritos (anupokritos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀν·υπόκριτος, ος, ον
[ῐ]
1 non propre à jouer sur
la scène, D. Phal. 86,
18 ||
2 non feint, sincère,
Spt. Sap.
5, 19 ; NT.
Rom. 12,
9.
Étym.
ἀν-, ὑποκρίνομαι.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
8 occurrences
Romains
1- 12:9Ἡ ἀγάπη ἀνυπόκριτος. ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ·
2 Corinthiens
1- 6:6… χρηστότητι, ἐν πνεύματι ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ,
1 Timothée
1- 1:5… καρδίας καὶ συνειδήσεως ἀγαθῆς καὶ πίστεως ἀνυποκρίτου,
2 Timothée
1- 1:5ὑπόμνησιν λαβὼν τῆς ἐν σοὶ ἀνυποκρίτου πίστεως, ἥτις ἐνῴκησεν πρῶτον ἐν τῇ …
Jacques
1- 3:17… μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν, ἀδιάκριτος, ἀνυπόκριτος·
1 Pierre
1- 1:22… τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας εἰς φιλαδελφίαν ἀνυπόκριτον ἐκ καρδίας ἀλλήλους ἀγαπήσατε ἐκτενῶς,