ἐγκακέω
Verbe · énkakéô (énkakéô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἐγ·κακέω-ῶ (ao.
ἐνεκάκησα) [κᾰ]
1 tr. agir mal, être en faute, commettre une
négligence : ἐγκ. τὸ πέμπειν,
Pol. 4, 19, 10,
négliger d’envoyer ||
2 intr. être maltraité, être dans une situation
pénible, Symm. Gen. 27, 46 ; se
décourager, NT. Luc. 18, 1.
Étym.
ἐν, κακός.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
6 occurrences
Luc
1- 18:1… δεῖν πάντοτε προσεύχεσθαι αὐτοὺς καὶ μὴ ἐγκακεῖν,
2 Corinthiens
2- 4:1… τὴν διακονίαν ταύτην καθὼς ἠλεήθημεν, οὐκ ἐγκακοῦμεν,
- 4:16Διὸ οὐκ ἐγκακοῦμεν, ἀλλ’ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν …
Galates
1- 6:9τὸ δὲ καλὸν ποιοῦντες μὴ ἐγκακῶμεν, καιρῷ γὰρ ἰδίῳ θερίσομεν μὴ ἐκλυόμενοι.
Éphésiens
1- 3:13διὸ αἰτοῦμαι μὴ ἐγκακεῖν ἐν ταῖς θλίψεσίν μου ὑπὲρ ὑμῶν, …
2 Thessaloniciens
1- 3:13ὑμεῖς δέ, ἀδελφοί, μὴ ἐγκακήσητε καλοποιοῦντες.