ἐπίγειος
Adjectif · épigios (épigéïos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἐπί·γειος, ος, ον,
qui est sur la terre, d’où :
1 qui vit sur la terre,
Plat. Rsp.
546a ;
Arstt. H.A.
9, 49, 10 ; P.A. 2, 13, 9 ;
Anth. App.
369 ||
2 qui se traîne à terre,
rampant, en parl. de plantes,
Th. H.P.
3, 18, 6.
Étym.
ἐπί, γῆ.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
7 occurrences
Jean
1- 3:12εἰ τὰ ἐπίγεια εἶπον ὑμῖν καὶ οὐ πιστεύετε, πῶς …
1 Corinthiens
2- 15:40καὶ σώματα ἐπουράνια, καὶ σώματα ἐπίγεια· ἀλλὰ ἑτέρα μὲν ἡ τῶν ἐπουρανίων …
- 15:40… ἐπουρανίων δόξα, ἑτέρα δὲ ἡ τῶν ἐπιγείων.
2 Corinthiens
1- 5:1Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους καταλυθῇ, οἰκοδομὴν …
Philippiens
2- 2:10… Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων,
- 3:19… ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν, οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες.
Jacques
1- 3:15… αὕτη ἡ σοφία ἄνωθεν κατερχομένη, ἀλλὰ ἐπίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης·