ὀστέον
Nom · ostéon (ostéon)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ὀστέον-οῦν, gén.
έου-οῦ, n. pl.
έα-ᾶ, gén.
έων-ῶν (τὸ)
1 os, ossement,
en parl. de l’homme et des animaux,
Il. 4, 460,
etc. ; au plur.
Il. 4, 174,
etc. ; Od.
1, 161, etc. ;
Hdt. 4, 61,
etc. ; Plat.
Phæd. 96d, etc. ||
2 partie la plus dure
d’une chose, le noyau (d’un fruit) Diosc.
6, 22 ||
E Par contr. ion. ὀστεῦν,
Anth. 7, 31,
218, 480 ; gén. pl. épq. ὀστεόφιν,
Od. 14, 134 ;
dat. pl. épq. ὀστεόφιν, Od. 12, 45 ; dat. pl. réc.
c. d’un thème *ὀστηο- : ὀστήεσσι,
Sib. 1,
14.
Étym.
cf. lat.
os, gén.
ossis, anc. lat.
ossum ; sscr.
asthi, asthan « os »; v. ὄστιον et *ὀστόν.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
130 occurrences
Matthieu
1- 23:27… μὲν φαίνονται ὡραῖοι ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας·
Luc
1- 24:39… καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα.
Jean
1- 19:36… γὰρ ταῦτα ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ· Ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐτοῦ.
Hébreux
1- 11:22… υἱῶν Ἰσραὴλ ἐμνημόνευσεν, καὶ περὶ τῶν ὀστέων αὐτοῦ ἐνετείλατο.