Concordance

ὀφειλέτης

Nom · ofilétis (oféïlétês)

Notice Bailly

Lexique du grec ancien

ὀφειλέτης, ου (ὁ) débiteur, Plat. Leg. 736d ; NT. Matth. 18, 24 ; Rom. 8, 12, etc. redevable de qqe ch. : ἀρκεῖν, Soph. Aj. 590, obligé, par reconnaissance ou en retour, à protéger (qqn).
Étym. ὀφείλω.

Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.

Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗

7 occurrences

  1. Matthieu

    2
  2. 6:12… ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφήκαμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν·
  3. 18:24… δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων.

  4. Luc

    1
  5. 13:4… καὶ ἀπέκτεινεν αὐτούς, δοκεῖτε ὅτι αὐτοὶ ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς …

  6. Romains

    3
  7. 1:14… καὶ βαρβάροις, σοφοῖς τε καὶ ἀνοήτοις ὀφειλέτης εἰμί·
  8. 8:12Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, ὀφειλέται ἐσμέν, οὐ τῇ σαρκὶ τοῦ κατὰ …
  9. 15:27εὐδόκησαν γάρ, καὶ ὀφειλέται εἰσὶν αὐτῶν· εἰ γὰρ τοῖς πνευματικοῖς …

  10. Galates

    1
  11. 5:3… δὲ πάλιν παντὶ ἀνθρώπῳ περιτεμνομένῳ ὅτι ὀφειλέτης ἐστὶν ὅλον τὸν νόμον ποιῆσαι.