γενναιότης
Nom · génnéotis (génnaïotês)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
γενναιότης, ητος
(ἡ) qualité d’une âme bien née,
générosité, noblesse, Eur. Ph. 1680 ; Thc. 3, 82 ; Pol. 1, 59, 7 ;
p. anal. en parl. du sol, générosité,
fécondité, Xén. Cyr. 8, 3, 38 ;
Pol. 3, 44, 8.
Étym.
γενναῖος.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
2 occurrences
2 Maccabées
LXX · 1- 6:31… τοῦ ἔθνους τὸν ἑαυτοῦ θάνατον ὑπόδειγμα γενναιότητος καὶ μνημόσυνον ἀρετῆς καταλιπών
4 Maccabées
LXX · 1- 17:2… αὐτοῦ καὶ δείξασα τὴν τῆς πίστεως γενναιότητα