δίγλωσσος
Adjectif · diglôssos (diglôssos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
δί·γλωσσος, att.
δί·γλωττος, ος,
ον :
1 qui a deux langues,
bilingue, Anth. 9,
273 ||
2 fig. qui parle deux langages, fourbe, Spt. Prov. 11, 13 ; Sir. 5, 9 ; Sib. 3, 37 ||
3 qui parle deux langues,
Thc. 8, 85 ;
Plut. Alex.
37 ; Arr.
An. 3, 6 ;
Str. 327,
etc. ; ὁ δ.
Plut. Them.
6, Crass.
28, interprète.
Étym.
δίς, γλῶσσα.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Proverbes
LXX · 1- 11:13ἀνὴρ δίγλωσσος ἀποκαλύπτει βουλὰς ἐν συνεδρίῳ πιστὸς δὲ …
Siracide
LXX · 4- 5:9… πάσῃ ἀτραπῷ οὕτως ὁ ἁμαρτωλὸς ὁ δίγλωσσος
- 5:14… ἐστὶν αἰσχύνη καὶ κατάγνωσις πονηρὰ ἐπὶ διγλώσσου
- 5:15… ὄνειδος κληρονομήσει οὕτως ὁ ἁμαρτωλὸς ὁ δίγλωσσος
- 28:13ψίθυρον καὶ δίγλωσσον καταράσασθε πολλοὺς γὰρ εἰρηνεύοντας ἀπώλεσεν