δείλαιος
Adjectif · diléos (déïlaïos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
δείλαιος, α, ον,
malheureux, infortuné, en parl. de pers.
Eschl. Pers.
325 ; Ar.
Eq. 139,
Pl. 850 ;
Eschn. 24, 32,
etc. ; avec un gén.
partit. δειλαία δειλαίων,
Soph. El.
849, malheureuse entre les malheureuses,
c. à d. au comble de l’infortune ;
en parl. de choses, Eschl. Ch. 517 ; Soph. El. 758, etc. ; Eur. Hec. 157 ; avec un gén. δείλαιε τοῦ
νοῦ, Soph. O.R. 1347, malheureux par
la conscience que tu as (de ton infortune !) ; cf. Eur. Hec. 157 ||
Sup. -ότατος, Lys. 170, 22 ; fém.
-οτάτα, Eur.
Alc. 263
||
E -αι- long, mais qqf. bref,
Soph. Ant.
310, El.
849 ; Eur.
Suppl. 279 ;
Ar. Eq.
139, etc. ;
-αν final dor.
bref, Anth. 9,
32.
Étym.
δειλός.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Osée
LXX · 1- 7:13οὐαὶ αὐτοῖς ὅτι ἀπεπήδησαν ἀπ᾿ ἐμοῦ δείλαιοί εἰσιν ὅτι ἠσέβησαν εἰς ἐμέ ἐγὼ …
Nahum
LXX · 1- 3:7… σε ἀποπηδήσεται ἀπὸ σοῦ καὶ ἐρεῖ Δειλαία Νινευη τίς στενάξει αὐτήν πόθεν ζητήσω …
Baruch
LXX · 3- 4:31 δείλαιοι οἱ σὲ κακώσαντες καὶ ἐπιχαρέντες τῇ …
- 4:32 δείλαιαι αἱ πόλεις αἷς ἐδούλευσαν τὰ τέκνα …
- 4:32… πόλεις αἷς ἐδούλευσαν τὰ τέκνα σου δειλαία ἡ δεξαμένη τοὺς υἱούς σου