διαταγή
Nom · diatagi (diatagê)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
διαταγή, ῆς
(ἡ) [τᾰ]
ordonnance, prescription, Spt.
2 Esdr. 4,
11 ; NT. Ap. 7, 53 ; Rom. 13, 2 ; Ruf. (Orib. 1, 544 B.-Dar.).
Étym.
διατάσσω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗