εὔνους

εὔ·νοος-ους, οος-ους, οον-ουν, plur. οοι-οι, qui a de bons sentiments, bienveillant, Eschl. Pers. 226 ; Soph. El. 1203 ; Thc. 2, 35 ; etc. ; p. opp. à δυσμενής, Xén. Cyr. 8, 3, 5 ; joint à φίλος, Hdt. 5, 24 ; mais différ. de φίλος, Arstt. Nic. 8, 2, 4 ; <span data-linked-self>εὔνοος τινι, Hdt. 7, 173 ; Soph. Ph. 1351, bienveillant pour qqn ; avec un pron. marquant l’objet de la bienveillance ; <span data-linked-entries="he,ho_(1),hoi_(1)">οἱ <span data-linked-entries="egô,emoi,emos">ἐμοὶ <span data-linked-self>εὖνοι, Xén. Ap. 27, ceux qui sont bienveillants pour moi ; subst. <span data-linked-entries="ho_(1),to">τὸ <span data-linked-self data-linked-alternatives="eunaô-ô">εὔνουν, Soph. El. 1203 ; Thc. 4, 87 ; 5, 109, la bienveillance || Hdt. 5, 24 ; p. contract. -ούστερος, Ar. Eq. 748 ; ou <span data-linked-self>εὐνοώτερος, Philox. (EM. 394, 11, 27). Soph. Aj. 822 ; Ar. Eq. 874 || c. de *εὔνοες, Philém. fr. 122, et dans les inscr. att. CIA. 2, 270, 10 (302 av. J.-C.) ; 314, 19 (283/281 av. J.-C.) ; 362, 2 (environ 270 av. J.-C.), v. Meisterh. p. 117, 6 ; qqf. non contracté chez les Att., gén. pl. <span data-linked-self data-linked-alternatives="eunaô-ô">εὐνόων, Thc. 6, 64.