ζηλωτός
Adjectif · zilôtos (dzêlôtos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ζηλωτός, ή, όν :
1 envié ou digne d’envie, en parl. de
pers. Thgn. 455 ; Eschl. Pers. 710 ; Soph. Ant. 1161 ; Eur. Or. 542 ; ζηλ. τινος, Pd. O. 7, 10, enviable pour
qqe ch. ; ζηλ. τινι, Plat. Conv. 197d ; ou ὑπό τινος, Isocr. 96a, envié par qqn ou
enviable pour qqn ; en parl. de choses
(fortune, condition, etc.) Eur. Med. 243 ; Ar. Nub. 462 ; Plut. M. 289b ||
2 digne d’être imité,
Plat. Hipp. mi.
368b ;
Isocr. 135c ; Dém. 615, 28 ||
Cp. -ότερος, Isocr. 135e ; sup. -ότατος, Ar. Nub. 362 ||
E Fém. -ός, Eur. Andr. 5, Med. 1057. Dor. ζαλωτός [ᾱ]
Thcr. Idyl.
3, 49.
Étym.
vb. de ζηλόω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
4 occurrences
Genèse
LXX · 1- 49:22υἱὸς ηὐξημένος Ιωσηφ υἱὸς ηὐξημένος ζηλωτός υἱός μου νεώτατος πρός με ἀνάστρεψον
Exode
LXX · 1- 34:14… ἑτέρῳ ὁ γὰρ κύριος ὁ θεὸς ζηλωτὸν ὄνομα θεὸς ζηλωτής ἐστιν
2 Maccabées
LXX · 1- 4:2… καὶ τὸν κηδεμόνα τῶν ὁμοεθνῶν καὶ ζηλωτὴν τῶν νόμων ἐπίβουλον τῶν πραγμάτων ἐτόλμα …
4 Maccabées
LXX · 1- 18:12ἔλεγεν δὲ ὑμῖν τὸν ζηλωτὴν Φινεες ἐδίδασκέν τε ὑμᾶς τοὺς ἐν …