θελητής
Nom · thélitis (télêtês)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
θελητής, οῦ
(ὁ)
1 qui veut, qui s’attache
à : νόμου, Spt. 1 Macc. 4, 42, à la loi, défenseur de la loi ||
2 ventriloque,
Spt. 4 Reg.
23, 24 ; Aqu.
Lev. 20,
6.
Étym.
θέλω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
4 occurrences
2 Rois
LXX · 2- 21:6… καὶ ἐκληδονίζετο καὶ οἰωνίζετο καὶ ἐποίησεν θελητὴν καὶ γνώστας ἐπλήθυνεν τοῦ ποιεῖν τὸ …
- 23:24καί γε τοὺς θελητὰς καὶ τοὺς γνωριστὰς καὶ τὰ θεραφιν …
Michée
LXX · 1- 7:18… συνέσχεν εἰς μαρτύριον ὀργὴν αὐτοῦ ὅτι θελητὴς ἐλέους ἐστίν
1 Maccabées
LXX · 1- 4:42καὶ ἐπελέξατο ἱερεῖς ἀμώμους θελητὰς νόμου