καταβοάω
Verbe · katavoaô (kataboaô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
κατα·ϐοάω-οῶ (f.
-ϐοήσομαι)
I crier contre, accabler
d’injures ou de reproches, gén. Hdt. 6, 85 ; Thc. 1, 67, etc. ; DH. 10, 33 ; au pass. être l’objet de clameurs hostiles,
App. Civ.
5, 13 ||
II accabler ou étourdir de ses cris, c. à
d.
1 assourdir de ses cris,
Ar. Ach.
711, Eq.
286 ||
2 étourdir de
supplications bruyantes, gén.
Plut. M.
773a ||
E Fut. ion. -ϐώσομαι,
Hdt. 6,
85.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Exode
LXX · 3- 5:15… δὲ οἱ γραμματεῖς τῶν υἱῶν Ισραηλ κατεβόησαν πρὸς Φαραω λέγοντες ἵνα τί οὕτως …
- 22:22… δὲ κακίᾳ κακώσητε αὐτοὺς καὶ κεκράξαντες καταβοήσωσι πρός με ἀκοῇ εἰσακούσομαι τῆς φωνῆς …
- 22:26… αὐτοῦ ἐν τίνι κοιμηθήσεται ἐὰν οὖν καταβοήσῃ πρός με εἰσακούσομαι αὐτοῦ ἐλεήμων γάρ …
Deutéronome
LXX · 1- 24:15… αὐτῷ ἔχει τὴν ἐλπίδα καὶ οὐ καταβοήσεται κατὰ σοῦ πρὸς κύριον καὶ ἔσται …
2 Maccabées
LXX · 1- 8:3… καὶ μέλλουσαν ἰσόπεδον γίνεσθαι καὶ τῶν καταβοώντων πρὸς αὐτὸν αἱμάτων εἰσακοῦσαι