καταπτήσσω
Verbe · kataptissô (kataptêssô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
κατα·πτήσσω (f.
-πτήξω, pf.
κατέπτηχα)
I au
propre, se blottir de crainte, se faire petit, d’où se courber de frayeur, Od. 8, 190 ; p. suite, rester immobile de frayeur, Il. 8, 136 ; cf. Il. 22, 191 ||
II fig.
1 se cacher de peur,
Dém. 42, 22 ;
DH. 7, 50
||
2 être saisi d’admiration,
admirer, acc. Plut. Syll. 7 ||
E Ao. 2, 3 duel poét.
καταπτήτην, Il.
8, 136 ; part. ao. 2
poét. καταπτακών, Eschl. Eum. 252 ; pf. κατέπτηχα, Dém. 42, 22 ; DH. 7, 50 ; ou κατέπτηκα, Thém.
309 ; part. pf. 2
poét. καταπεπτηώς, Hés. Sc. 295.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Josué
LXX · 1- 2:24… τὴν γῆν ἐν χειρὶ ἡμῶν καὶ κατέπτηκεν πᾶς ὁ κατοικῶν τὴν γῆν ἐκείνην …
Proverbes
LXX · 3- 30:30… ἰσχυρότερος κτηνῶν ὃς οὐκ ἀποστρέφεται οὐδὲ καταπτήσσει κτῆνος
- 35:14μακάριος ἀνήρ ὃς καταπτήσσει πάντα δι᾿ εὐλάβειαν ὁ δὲ σκληρὸς …
- 36:9… δὲ φαῦλος ὀργιζόμενος καταγελᾶται καὶ οὐ καταπτήσσει
Siracide
LXX · 1- 32:18… παρίδῃ διανόημα ἀλλότριος καὶ ὑπερήφανος οὐ καταπτήξει φόβον