κοίλωμα
Nom · kulôma (koïlôma)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
κοίλωμα, ατος
(τὸ)
1 creux, cavité,
Arstt. Respir.
5, 8 ; particul. lit de la mer, d’un fleuve, Pol. 4, 39, 2, etc. ; Luc. Am. 34 ||
2 tache sur la cornée,
Gal. 14,
773.
Étym.
κοιλόω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Genèse
LXX · 1- 23:2… πόλει Αρβοκ ἥ ἐστιν ἐν τῷ κοιλώματι αὕτη ἐστὶν Χεβρων ἐν γῇ Χανααν …
1 Rois
LXX · 1- 7:3… πάχος τοῦ στύλου τεσσάρων δακτύλων τὰ κοιλώματα καὶ οὕτως ὁ στῦλος ὁ δεύτερος
Cantique des cantiques
LXX · 1- 2:17… δόρκωνι ἢ νεβρῷ ἐλάφων ἐπὶ ὄρη κοιλωμάτων
Ézéchiel
LXX · 1- 43:14ἐκ βάθους τῆς ἀρχῆς τοῦ κοιλώματος αὐτοῦ πρὸς τὸ ἱλαστήριον τὸ μέγα …
2 Maccabées
LXX · 1- 1:19… πυρὸς τοῦ θυσιαστηρίου λαθραίως κατέκρυψαν ἐν κοιλώματι φρέατος τάξιν ἔχοντος ἄνυδρον ἐν ᾧ …