λυπηρός
Adjectif · lupiros (lupêros)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
λυπηρός, ά, όν
[ῡ]
I act.
1 qui cause du chagrin,
affligeant, fâcheux, pénible, en parl. de
pers. Soph. El. 557, etc. ;
en parl. de choses, Soph. El. 553, etc. ; τινι,
Soph. O.C.
1176 ; Eur.
Hipp. 796,
pour qqn ; joint à χαλεπός, Xén. Cyr. 7, 5, 82 ;
Dém. 227, 7 ;
τὰ λυπηρά, Xén.
Hier. 1, 8 ;
Arstt. Rhet.
2, 4, 2, chagrins, peines ||
2 qui est à charge,
Thc. 1, 99 ;
τινι, Thc.
1, 76 ; Xén.
An. 2, 5, 13,
à qqn ; particul. qui excite le dépit
ou la jalousie, Thc. 6, 16 ||
II pass. qui éprouve du chagrin, triste, Plat. Phil. 43c, etc. ||
Cp. -ότερος, Plat. Leg. 733b, etc. ; sup. -ότατος, Is. 107, 12.
Étym.
λύπη.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
6 occurrences
Genèse
LXX · 1- 34:7… δὲ ἤκουσαν κατενύχθησαν οἱ ἄνδρες καὶ λυπηρὸν ἦν αὐτοῖς σφόδρα ὅτι ἄσχημον ἐποίησεν …
Proverbes
LXX · 4- 14:10καρδία ἀνδρὸς αἰσθητική λυπηρὰ ψυχὴ αὐτοῦ ὅταν δὲ εὐφραίνηται οὐκ …
- 15:1… δὲ ὑποπίπτουσα ἀποστρέφει θυμόν λόγος δὲ λυπηρὸς ἐγείρει ὀργάς
- 17:22καρδία εὐφραινομένη εὐεκτεῖν ποιεῖ ἀνδρὸς δὲ λυπηροῦ ξηραίνεται τὰ ὀστᾶ
- 33:23… ὄστρακον ἡγητέον χείλη λεῖα καρδίαν καλύπτει λυπηράν
Sagesse
LXX · 1- 2:1… λογισάμενοι οὐκ ὀρθῶς ὀλίγος ἐστὶν καὶ λυπηρὸς ὁ βίος ἡμῶν καὶ οὐκ ἔστιν …