μεγαλαυχέω
Verbe · mégalafkhéô (mégalaukéô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
μεγαλαυχέω-ῶ [ᾰ] être orgueilleux, se vanter, Eschl. Ag. 1528 ; Anth. 5, 273 ; διά τι,
DS. 15, 16 ;
ἐπί τινι, Pol.
12, 13, 10, ou
ἔν τινι, Pol.
8, 23, 11, de qqe ch. ||
Moy. m. sign. Plat. 1 Alc. 104c, etc.
Étym.
μεγάλαυχος.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Psaumes
LXX · 1- 9:39… ταπεινῷ ἵνα μὴ προσθῇ ἔτι τοῦ μεγαλαυχεῖν ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς
Sophonie
LXX · 1- 3:11… σου καὶ οὐκέτι μὴ προσθῇς τοῦ μεγαλαυχῆσαι ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου
Ézéchiel
LXX · 1- 16:50καὶ ἐμεγαλαύχουν καὶ ἐποίησαν ἀνομήματα ἐνώπιόν μου καὶ …
2 Maccabées
LXX · 1- 15:32… ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ παντοκράτορος οἶκον ἐμεγαλαύχησεν
Siracide
LXX · 1- 48:18… ἐπῆρεν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ Σιων καὶ ἐμεγαλαύχησεν ἐν ὑπερηφανίᾳ αὐτοῦ