μῆνις
Nom · minis (mênis)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
μῆνις, ιος,
postér. ιδος
(ἡ) colère
durable, ressentiment, Il. 1, 1, etc. ; Od. 3, 135, etc. ; Eschl. Eum. 314 ; Soph. Aj. 656, etc. ; Hdt. 7, 137, 143 ;
en parl. des dieux, Plat. Leg. 880e ; Plut. M. 773b, etc. ||
E Gén. μήνιδος, El. (Suid. vo Ἀρχίλοχος) ; Jul.
50b ;
Thém. 265d. Dor. μᾶνις, d’où acc. μᾶνιν [ᾱ]
Pd. P.
4, 159. Plur. nom.
ion. μήνιες, A.
Rh. 4, 1205.
Étym.
Étymol. inconnue.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Genèse
LXX · 1- 49:7… θυμὸς αὐτῶν ὅτι αὐθάδης καὶ ἡ μῆνις αὐτῶν ὅτι ἐσκληρύνθη διαμεριῶ αὐτοὺς ἐν …
Nombres
LXX · 1- 35:21ἢ διὰ μῆνιν ἐπάταξεν αὐτὸν τῇ χειρί καὶ ἀποθάνῃ …
Siracide
LXX · 2- 27:30 μῆνις καὶ ὀργή καὶ ταῦτά ἐστιν βδελύγματα …
- 28:5αὐτὸς σὰρξ ὢν διατηρεῖ μῆνιν τίς ἐξιλάσεται τὰς ἁμαρτίας αὐτοῦ
Psaumes de Salomon
LXX · 1- 2:23… ἐφείσαντο ἐν ὀργῇ καὶ θυμῷ μετὰ μηνίσεως καὶ συντελεσθήσονται ἐὰν μὴ σύ κύριε …