πέλτη
Nom · pélti (péltê)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
πέλτη, ης
(ἡ)
1 petit bouclier léger
sans bord (ἴτυς) et sans courroie
(p. opp. à ὅπλον) à l’usage de l’infanterie
légère, introduit dans ce corps par Iphicrate (400-350 av. J.-C.) Ar.
Lys. 563 ;
Xén. Mem.
3, 9, 2, etc. ; Plat. Leg. 834a ; Plut. Artax. 24 ; p. ext. troupe en armes, en
gén., Eur. Rhes. 410 ||
2 longue javeline, pique,
Xén. An.
1, 10, 12 ||
E Dor. acc. sg. πέλταν
[ᾱ], Eur.
Rhes. 371.
Étym.
p.-ê. mot thrace ; cf. πέλμα.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Ézéchiel
LXX · 5- 23:24… τροχοὶ μετ᾿ ὄχλου λαῶν θυρεοὶ καὶ πέλται καὶ βαλοῦσιν φυλακὴν ἐπὶ σὲ κύκλῳ …
- 27:10… τῇ δυνάμει σου ἄνδρες πολεμισταί σου πέλτας καὶ περικεφαλαίας ἐκρέμασαν ἐν σοί οὗτοι …
- 38:4… ἱππεῖς ἐνδεδυμένους θώρακας πάντας συναγωγὴ πολλή πέλται καὶ περικεφαλαῖαι καὶ μάχαιραι
- 38:5… Αἰθίοπες καὶ Λίβυες πάντες περικεφαλαίαις καὶ πέλταις
- 39:9… Ισραηλ καὶ καύσουσιν ἐν τοῖς ὅπλοις πέλταις καὶ κοντοῖς καὶ τόξοις καὶ τοξεύμασιν …